Ad Honorem POLISH

75 stusem w ubóstwie, czystości i posłuszeństwie nie byłoby bowiem możliwe bez natchnienia Ducha Świętego, sprawcy każdego wewnętrznego postę- pu i dawcy wszelkich łask w Kościele. „Pobudzone miłością, rozlaną przez Ducha Świętego w ich sercach”, osoby konsekrowane — jak mówi Sobór — „coraz bardziej żyją dla Chrystusa i dla Jego Ciała, którym jest Kościół” (por. tamże). W życiu zakonnym i w każdej formie życia konsekrowanego działa su- werennie i decydująco Duch Święty, czego wrażliwe dusze mogą doświad- czyć w sposób trudny do wyrażenia dzięki pewnej konnaturalności, którą tworzy miłość Boża, jak powiedziałby św. Tomasz (por. SummaTheologiae , II-II, q. 45, a. 2). Kiedy w swym Kościele Jezus Chrystus powołuje mężczyzn lub kobiety, by poszli za Nim, Jego głos i Jego przyciągająca siła dają się rozpoznać dzię- ki wewnętrznemu działaniu Ducha Świętego, którego zadaniem jest uła- twienie zrozumienia tego powołania i wzbudzenie pragnienia, by udzielić na nie odpowiedzi przez całkowite poświęcenie życia Chrystusowi i Jego królestwu. To On rozwija w tajnikach duszy łaskę powołania, przygoto- wując drogę, na której ta łaska będzie mogła osiągnąć swój cel. To On jest głównym wychowawcą powołań. To On prowadzi dusze konsekrowane drogami doskonałości. To On wzbudza wielkoduszność, cierpliwość oraz wierność każdego i wszystkich. Duch Święty działa nie tylko w każdej duszy, lecz również wtedy, gdy powstają wspólnoty osób konsekrowanych: podkreśla to sam Sobór Waty- kański II (por. Perfectae caritatis , 1). Tak było w przeszłości, tak jest rów- nież i dziś. Duch Święty zawsze obdarzał i wciąż obdarza niektóre osoby charyzmatem założycieli. Zawsze sprawia, że wokół założyciela lub zało- życielki gromadzą się osoby, które dostrzegają wartość obranej przez nie- go lub przez nią formy życia konsekrowanego, nauczania, ideału, miłości, nauki lub duszpasterstwa. Duch Święty tworzy zawsze i pogłębia harmonię wśród osób należących do zgromadzenia i pomaga im rozwijać wspólne życie ożywiane miłością, zgodnie ze szczególnymi cechami charyzmatu założyciela i jego wiernych towarzyszy. Dodaje otuchy fakt, że za sprawą Ducha Świętego również w czasach dzisiejszych powstały w Kościele nowe formy wspólnot oraz nowe doświadczenia w dziedzinie życia konsekrowa- nego. [...] Osoby konsekrowane winny z kolei wyrabiać w sobie postawę otwarto- ści na natchnienia i działanie Ducha Świętego, pogłębiać jedność z Nim, modlić się do Niego nieustannie o coraz obfitsze dary, a jednocześnie po- wierzać się Jego inicjatywie. Oto droga dobrze poznana przez świętych