946 orator crucifixus praefectos, nactus fuisset, horumque primo certam libertatem ex enarrato sibi somnio praedixisset, rogavit denique eum, ut honori primo restitutus vatis non oblivisceretur sui: “Memento mei” (aiebat) “cum bene tibi fuerit, et facias mecum misericordiam, ut suggeras Pharaoni, ut educat me de isto carcere, quia furto [b3r] sublatus sum de terra Hebraeorum, et hic innocens in lacum missus sum” (Gen 40[, 14-15]). Dixisses verba haec fortissime inhaesisse animo tanta consolatione delibuto, et his precibus devincto; nisi prosperior fortuna restituti honoris apprehensione illa penitus erasisset. “Succedentibus prosperis, praepositus pincernarum oblitus est interpretis sui” [Gen 40, 23]. Non ita Redemptor noster duos in Cruce supplicii nactus comites, latronem utrumque; cum ab altero eorum hanc deprecationem percepisset: “Domine, memento mei, cum veneris in Regnum tuum” [Lc 23, 42]; illico, adiecta solennis iuramenti formula, sancte ei pollicitus est, se post aliquot horarum spatium eum secum in paradisum assumpturum: “Dixit illi Iesus: Amen dico tibi: Hodie mecum eris in paradiso”. Dixit, fecit; promisit, implevit. Eadem die latronem in paradiso collocavit. O promissionem felicissimam! At quo conatu acquisitam? poenitentia. Haec enim est illa clavis, qua peccatores ianuam sibi coelestis paradisi reserant: immo aries, quo eandem perfringunt, uti luculentius exponam. Postquam nostri generis authores, praeceptum Dei de non tangenda arbore scientiae boni et mali sibi propositum violarunt, pulsi ex illis amoenissimis Elysii Regni viretis in luctuosae mundi vallis exilium, unico peccato et sibi et suae posteritati paradisi ianuam perpetuo obserarunt. Quod sacer historicus his verbis testatus: “Emisit”, inquit, “Dominus Deus de paradiso voluptatis [...] eiecitque Adam”, et ne qua infausto exuli ad illam [b3v] felicem Patriam reditus aliquis pateret, “collocavit ante paradisum voluptatis Cherubim, et flammeum gladium atque versatilem ad custodiendam viam ligni vitae” [Gen 3, 23-24]. Per has tales excubias irrumpere vi, aut intrare furtim in paradisum, non est possibile; maxime illis mortalibus, qui originali peccato actualia plurima adiecerunt.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==