764 inspectio cordis Tu, nunquam in corde meo, tam erga Deum, summam Bonitatem, quam erga proximum, deficias et extinguaris, adsis mihi comes ubique, in omni cogitatione, proposito, intentione, actioneque mea24: non abscedas a me in aeternum. Abscedant scientiae, prophetiae, oracula, sed tu me non deseras: tecum sedes illas Beatorum regnumque charitatis ingrediar, ex quo divinam Prolem, o potentissima virtutum, in mundi regnum detraxisti. Amen. Recollectio XI De Religiosa Humilitate 1. Considera propriam et quodammodo genuinam cuiusvis Religiosi esse virtutem, humilitatem et prout te sancti Patris nostri docet instructio25, tuae summam, tam professionis, quam perfectionis extare. Supra cuius exercitium nunc tuus recolligendus animus tibi est. a) Itaque cogita humilitatis esse, omnibus sese creaturis inferiorem abiectioremque non ficte, sed vere censere, sicut e converso superbiae est, omnibus velle praeponi. b) Humilioris animi indicia esse: vilioribus exercitiis occupari, contemptibiliora quaeque sectari: honores fugere, laudes proprias vel vitare, vel in solumDeum transferre; contemptus appetere, nec unquam se velle cognoscere, quod aliquid ex humilitate peragas; aut pro humili velle haberi, sed eniti potius, ut illa, quae alii a te dici vel agi ex humilitate iudicant, non tuae humilitati, sed potius divinae dispositioni adscribantur. c) Demissionis compendium consistere in aperto, candido, vero, synceroque animo, ac actibus [f.167r] similibus. Humilitas 24 Cf. NV, cap. II, § 3. 25 Verba: “sancti Patris nostri” probabiliter attinent ad S. Iosephum Calasanctium († 1648), cuius Causa Beatificationis an. 1650 initium habuit et an. 1667 ad Introductionem, cum efficaci adiutorio e parte P. Papczyński, pervenit (cf. Positio, pp. 72-74). Nil mirum quod ab auctore, olim Piarista, qui magnum affectum ad Ordinem Piaristram retinuit, eius Fundator adhuc “noster” voctur. Instructionem de necessitate humilitatis pro progresu in perfectione religiosa S. Iosephus Calasanctius in litteris e die 13 iunii 1648 ad p. Ioannem Dominicum Franchi directis dedit (cd. EGC VIII, 434, n. 4557).
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==