673 recollectiones in totius anni solennioribus festis sicuti David cupiebat a sibi praescripta vivendi norma ne quidem tantillum discedere ideoque orabat Deum: “Viam iustificationum tuarum instrue me: et [f.131r] exercebor in mirabilibus tuis” [Ps 118, 27]. Quantum ad secundum, vult Deus, ut religiosi, qui ipsi minis- trant sequantur ipsum patiendo: crucem quaecunque illis fuerit imposita, non solum fortiter, sed hilariter etiam ferendo. Hoc innuit cum inquit: “Si quis vult avenire post mea, abneget semetipsum, et tollat crucem suam, et sequatur me” (Mt 16[, 24]). Nec immerito: fidelis enimet egregia virtute praediti servi est, ut aequa- li animo tam in laetis quam in amaris, tam in secundis quam in adversis rebus Domino adhaereat. Turpi vero dignus ignominiae nota, qui sequitur ad mensam euntem Dominum, fugit sub crucis pondere labantem. aa “post me venire” (BSV) 2. “Me sequatur” [ibid.]. Considera, quanto desiderio flagrabat patiendi pro Christo fidelissimus Dei famulus Laurentius. Ut enim vidit ad supplicii locum duci Xystum Pontificem suum, cum dolore, gemituque clamavit: “Quo proderis sine Filio, pater? quo Sacerdos b sine Diacono properas?” maeret, et conqueritur, se non esse tormentorum illius socium, cuius erat minister altaris70. b add. “sancte” (ADO) O verum animum, et animam christianam! Hoc nimirum est Christum sequi, pro eo patiendi nolle occasionem amittere, velle ardenter portare Crucem. Confundere, tu, quod sis tam sensualis, ut minimam fugias mortificationem et verba etiam duriuscula caperata fronte multaque cum murmuratione tam interna, quam externa perferas. O te egregium Christi sequacem! quid faceres in verberibus? Ignoras scilicet, nonnisi per spinas patere ad astra viam? 70 Cf. Ambrosius, De officiis (ADO), I, c. 41: Opera IV, Romae 1582, 24.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==