654 inspectio cordis Post Sanctissimam Communionem 1. “Exultavit infans in utero” [Lc 1, 41]. Cogita non aliam fuisse laetitiae causam Ioanni materno in utero salienti, quam Christi Domini adventum etiam intra maternum conclusi pectus. O quantum, tu, laetari debeas, cuius intra viscera moratur is, qui per duos quasi muros, hoc est post binorum pectorum obstaculum latens, Ioannem ita exhilaravit, ut saltus ederet, qui nondum loqui sciebat, nec videbat lumen solis, tamen illum Solem iustitiae sentiebat! Sed credo spiritualem, tu, laetitiam, pro fluxa ac vana perdidisti laetitia, licet totius mundi gaudia ne minimam caelestis gaudii particulam valeant adaequare. Ah! si iustus es, uti inter iustos religiosos vivens, cur non in solo Domino laeteris? [f.124r] 2. “Repleta est Spiritu Sancto” [ibid.]. Post laetitiam et exultationem Infantis Spiritu Sancto Mater impletur, eo nimirum spiritu, qui Infantem afflavit, sanctificavit, exhilaravit: quasi comes Sancti Spiritus laetitia sit et ille vicissim comes laetitiae: nec aliter; siquidem fructus Spiritus Sancti gaudium est.59 Verumtamen considera tu etiam tristitiam non esse vitandam semper, neque semper esse malam: latet nonnunquama in tristi corde magnus et verus spiritus, qui illud coarctat tristitia, ne dissolvatur, alias laetitia dissolvendum. Itaque crede non semper esse bonam laetitiam, nec semper esse tristitiam malum: cum et ipse Sapiens melius esse dixerit ingredi luctus domum, quam convivii, ac laetitiae60. a talis est nostra correctio coniecturalis loco “nununquam” in ms., quod uti error (ob calami lapsum?) agnosci debet 59 Cf. Gal 5, 22. 60 Cf. Eccle 7, 3.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==