623 recollectiones in totius anni solennioribus festis Post Sanctissimam Communionem 1. “Animam meam pono pro ovibus meis” [Io 10, 15]. O charitatem! o beneficium! o incredibilem inauditamque gratiam! Audis, anima mea, quid Servator tuus dicat et quidem quid dicat ex corde? “Animam”, inquit, “meam pono pro ovibus meis”. Magnum aliquid et inexplicabile his in verbis latet. Non hic sensus est de corpore crucifigendo, sed de anima Pastoris optimi causa ovium suarum crucianda. Ac si dicat: non solum corporis mei artus ad inauditos cruciatus pro vobis, oves meae, expono, sed etiam omnes animae partes ac potentias. Sed dices: quomodo anima mortuus erat? Quomodo iussit te, ut animam tuam odio prosequaris, mortificando tuos scilicet affectus malos, passiones, cupiditates, intellectum, iudicium, voluntatem, ita ipse animam suam posuit pro te, cum Iudae- orum, Pharisaeorumque linguas, obtrectationes, maledictiones, blasphemias sustineret, quas non corpus, sed anima patiebatur. Quid? Solam tantum tristitiam in horto Gethsemani afflictationemque expende: ibi, ibi totam Iesu animam mortuam fuisse invenies. O igitur quantum debeas tam amanti tui Domino, vide ac redde. 2. “Et alias oves habeo” [Io 10[, 16]. Omnium salutem hominum a Salvatore mundi pientissimo curari expende et non tantum iustorum beatitudini eum attendere, sed etiam vel praecipue peccatorum. Quod tum facit ipse, cum eos per Sanctissimi Sacramenti frequentationem, per varias inspirationes perque innumera sua beneficia in eos effusa convertit ad se. Sicque fit, ut illae, quas iam daemon signo suo notaverat oves, rursus ad ovile Christi reducantur, et salventur. O te ipsum quoties abs te per graviores noxas abalienatum revocavit! quoties ex inferni mercenarii ovili retraxit! quoties, tan- quam ovem perditam, quaesivit; quaesitam summo labore invenit; inventam nutrivit, pavit, custodivit. Tu tamen ah! quoties a tam bono Pastore per peccatum recedis! [f.111v]
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==