370 prodromus reginae artium – excerpta Interea funus procedit, et ordine longo compositi partes quisque doloris agit, Donec ad exiguae foveam venere lacunae, (Vix patuit senos tota lacuna pedes) Hic Iuvenem molli evolvunt (crudele!) grabato, Primaque direpta praemia veste legunt: Tum titulis urnam spoliant, ut imagine rapta, Vix etiam, fuerit quis prius, ipse sciat. Cetera nudatum, tegetis cum parte relictae In scrobis angustae vile cubile trahunt: Mox alii super, atque alii, discrimine nullo Iniciunt putrem, flebile pondus, humum. Nec fabulo vexare caput, neque pulvere parcunt Lumina, nec molles laedere mole genas; Sed pedibus nares super, et super ora vagantur; Cognatasque premunt calce gravante manus. Tum, ne qua redeat veteres prior hospes in aedes, Muniri obiecto marmore claustra iubent, Inscribuntque: “Situs patris hic est filius orbi; Maluerat situs hic ipse iacere pater”. Hica ego, quem tragici finem mihi funeris horror Poneret, expecto. Terruit ille magis. a “Hinc” (BHE) Nam variis ubi pompa viis dilapsa, relictum In solo Iuvenem destituere loco. Nemo memor rediit: gemitum pepulere cachinni, Et lacrymas oculi dedidicere suas. Ora serenantur, facies hilarata renidet, Nullaque depositus pectora luctus habet. Coccina sumuntur, rediviva sonare iubetur Chorda, parat solitos turba soluta iocos. Hic, Mera, dicebam, mera certe in funere ducto Edita sub pulla fabula veste fuit. [p. 80] Ipsa suas genitrix egit non infima partes; Paene mihi totam Mimum ea sola dedit.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==