297 inventio, dispositio, elocutio 12. pc.2. Sed num hac de causa scientia spoliabimini? minime. Viliorem perdetis, nobiliorem acquiretis, humanam relinquetis, haurietis divinam scientiam. 13. pc. Illam, illam inquam, scientiam, quam toto corde Sol sanctioris scientiae praesid[i]um Augustinus exposcens: Domine, clamabat, “noverim me, noverim te”489; illam scientiam, quam religiosorum, patriarcharum decus Assisinas Franciscus iam possidens, cum suo Iesu collocutus: Quis tu? bone [p. 8] Iesu, aiebat, et quis ego? nonne tu es, qui es? et ego qui nihil sum?490 illam denique scientiam, ad quam consequendam festinantes tot philosophi suas porticus reliquerunt, tot theologi sua exedras deseruerunt, tot principes suas mitras abiecerunt, tot reges sceptra sua calcaverunt, tot imperatores diademata sua deposuerunt, quin et aliquis universi Christiani orbis Princeps, maximus et sanctissimus P[apa] (Petrum Caelestinum intelligo) primo et non repetito exemplo summam post Deum in terris potestatem ac imperium, ad hanc scientiam properans acquirendam in alterius manus deposuit491. 14. s. O vos felicissimos beatissimosque futuros, qui ob hanc tantam talemque scientiam, tam stabilem ac perfectam, tam semper magni a vobis aestimatam ac tanto desiderio conatuque a plurimis quaesitam fluxorum studiorum trac[ta]tionem contemnetis! 15. b. Quanquam vobis Dei causa politioribus saeculi huius moribus ac habitu exutis, Adolescentes literarum studiosissimi, politioris doctrinae notitia simul non auferetur, quin amplior augebitur. pa. Quandoquidem inopinatam saepissime a Deo sibi infundi scientiam cognoscunt ii, qui despectis mundi istius illecebris, 489 Augustinus, Soliloquia II, c.1: Opera V, Parisiis 1842, 443. 490 Non potui invenire et verificare hoc dictum S. Francisci de Assisi. 491 Cf. Marchetti Longhi G., s.v. Celestino V (Pietro da Morrone), papa, santo: BS III, 1100-1106: “...pensò di attuare la sua rinunzia al papato, che avvenne il 13 dic. [1294] alla presenza dei cardinali da lui adunati in concistoro. [...] Celestino sperò di poter ritornare alla sospirata quiete dell’eremo, ma il nuovo papa, Bonifacio VIII, [...] lo tenne sotto custodia. Tuttavia, Celestino seppe eludere la vigilanza e fuggì nella sua cella del monte Morrone....”.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==