163 numerus iii – caput iii: de imitatione odisti ei maxime obsequeris? aliud stans, aliud sedens, de Repub- lica sentis? his maledicis, illos odisti, levissime transfuga; neque in hac, neque in illa parte fidem habens. CAPUT III De Imitatione 1. IMITATIO, est Oratio, qua vel homines tam vivos, quam mortuos; vel res mutas et informes, loquentes repraesentamus. 2. Tres Imitationis species habentur. Prima est, quam Graeci Prosopopaeiam vocant, cum rebus inanimatis personam, orationem, tribuimus. Secunda est, quae Graecis Idolopaeia dicitur; qua notam, sed mortuam personam loquentem introducimus. Tertia gr. dicta Ethopaeia, Latine morum affectuumque alicuius expressio, sive inductio personae vivae loquentis. 3. Ethopaeia haec dividitur in Passivam, quae tantum explicat affectus, v.g. quae verba fecerit Pompeius, Pharsalico praelio victus126? Et in Activam, quae solummodo [p. 75] circa mores versatur, v.g. Quid diceret homo belli ignarus, aliquem immensum exercitum primo conspiciens? Et in Mixtam: quae simul cum moribus affectus imitatur, e.g. quid sermonis haberet quispiam inopinata vel amici, vel propinqui alicuius morte inspecta, aut in simili aliquo casu? 4. Hae omnes species sub unius Imitationis genere comprehenduntur, tribusque capitibus progymnastice tractantur: nempe tempore praeterito, praesenti et futuro. Nam si aliter tractentur figurarum nomen obtinebunt Oratoribus usitatissimarum. 126 Pharsalos e - us - “Farsàlo, città della Tessaglia, famosa [...] per la vittoria riportata da Cesare sopra Pompeo (48 av.Cr.)” (CDLI).
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==