1132 scripta laudativa eas externorum Principum, tametsi maximis ac summopere commendatis, nullo modo duxerit esse postponendas. Vicisti (sine invidia et contemptu dicere liceat) dotibus animi, quos suffragiis superasti. [f.D v] Hoc illi sunt professi, qui Te digniorem, quam alium sceptro censuerunt, etsi in exploranda virtute solertissimi Platones61, Catones62 rigidissimi in iudicanda. Placuit illis Tua prudentia, fortitudo, iustitia, temperantia; placuit comitas, affabilitas, liberalitas, mansuetudo, praecipua ornamenta regnantium; placuit amor patriae, libertatis cura, Senatus reverentia, Equestris Ordinis observantia; in amicitiis fidelitas, in clientelis constantia, promptitudo in beneficiis, in iniuriis oblivio, studium recti, honesti tenacitas, monitorum facilis admissio, ozorum63 circumspecta dissimulatio, aequissima compensatio bene meritorum. Placuit illis Parens, bellator maximus, amor legionum, Principum sol, heroum iubar, Senatus illustre decus, nobilitatis splendor, Reipublicae fulcrum firmissimum, Pater Patriae ac Servator. Placuit Mater heroicis virtutibus non minus quam sacratissimis Maioribus et sanctissimo coniunge illustrissima; quae Olympiadis skłonny do pobłażania charakter, przystępne litości serce, łatwe zapominanie uraz, jego stałość w przyjaźni, i co zdobi królów, prowadzenie się moralne. Niezbywało mu także na usposobieniu do hojności...”. 61 Cf. anon., s.v. Platone: NTGEU XIV, 7727: “Platone operò una vera e propria riforma della filosofia greca [...], dimostrando come ogni problema si riducesse alla ricerca e alla pratica della virtù, [...] si tratta di conoscere le idee, cioè le uniche vere realtà. [...] Alcune di esse acquistano il valore di norme che ispirano la condotta umana [...]. Si tratta delle idee del bello, del giusto, del pio, del santo e, altissima fra tutte, dell’idea del bene. [...] impegnato nella ricerca della definizione di virtù particolari” (coraggio, sagezza, amicizia, santo). “Viene difesa la tesi secondo cui le virtù particolari devono essere ridotte a una virtù unica”. 62 Cf. anon., s.v. Catone, Marco Porcio detto il Censore: NTGEU IV, 1809: “Divenne presto notissimo in Roma per l’austerità dei costumi, l’integrità del carattere [...]. Nominato censore (184), flagellò senza pietà i vizi che trascinavano la Republica a sicura rovina [...]”. Cf. PLy, p. 8, no. 16. 63 In lingua polona “ozór” valet: lingua, esp. animalis; hic valet: nugiloquium; hinc: “latać z ozorem – plotkować”; “chlapnąć ozorem – powiedzieć co niewłaś- ciwego”. Cf. Słownik języka polskiego, ed. P.A.N., Warszawa 1963, V, 1256, s.v. ozór.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==