1130 scripta laudativa Iuditha Holofernem prosternere50, hanc non potuit Rege Filio beare? Quid ego memorem, duo fulmina belli, Castorem atque Polucem, nostros excellentissimos Tyndaridas51, Fratres Tuos? quorum virtus [f.Dr] orbi caeloque nota multum Tuo Honori lucis attulit, multum pro Te apud Superos institit52. Nam si Phinees zelo suo genti suae summum sacerdotium a Deo obtinuit53, hi divini cultus ardentissimi propugnatores et propagatores Tuae dignitati apud Deum non adstipulati sunt? Quid dicam amplius? in ipsis fasciis videris mihi Rex esse divinitus constitutus. Michaelis caeleste nomen, hoc portendebat. Implevit significationem eius Electio Tui praeter omnium expectationem confecta: circa quam, cum divina operatio consideraretur, ex illo ipso hae populi exclamationes consurgebant: Quis ut Deus?54 qui infirma eligit, ut fortia confundat55? Imperatoris Zacna ta i powszechnie szanowana pani, cnotliwie i pobożnie wychowana przez Tomasza Zamojskiego”. Cf. Kochowski, op. cit., 34: “młody Michał [...] został pod okiem matki swojej, pobożnej i staropolskiego obyczaju matrony; ta była mu do wszelkich cnót przykładem i podnietą”. 50 Cf. Judith 13, 1-11. De viduitate Iudith cf.: ibid., 8, 1. 4; 9, 3. 51 Cf. Parandowski Jan, Mitologia, Warszawa 1990, pp. 218s: “Kastor i Polideukes [...] kiedy podrośli, ruszyli w świat i dokonali wielu świetnych czynów. Morze Egejskie oczyścili z piratów, walczyli z olbrzymami i potworami, szli z każdą wyprawą bohaterów. Polideukes był straszny w walce na pięści, Kastor zaś nie miał równego sobie w ujeżdżaniu najdzikszych koni. Byli wzorem miłości braterskiej. Przyzwyczajono się nie wymieniać ich oddzielnie, lecz obejmować wspólnym imieniem Dioskurowie – synowie Dzeusa. Była w nich bowiem jakaś moc boża. [...] Gdy Kastor w pewnej bitwie padł martwy, Polideukes nie chciał pozostać sam na świecie i Dzeus obydwu przeniósł między gwiazdy, gdzie błyszczą jako Bliźnięta”. Tyndaridae – ita vocantur “Pollux et Castor, filii Tyndari”; cf. CLL, s.v. Tyndaridae; et FLL, s.v. Castor. 52 Probabiliter agitur de cognatis fratribus Michaelis Korybuth Wiśniowiecki, nempe de duobus fratribus: Constantino Wiśniowiecki et Dymitro Wiśniowiecki, qui ab anno 1649 gloriose in variis bellis partem habuerunt ac propterea recte “fulmina belli” appellantur; cf. Niesiecki, op. cit., 358-361. Ibi in p. 358 legitur: “Marsem i ten [Constantinus Wiśniowiecki] tchnął, i nie inszym duchem, tylko tym którym prawie wszyscy książta z tego domu żyli, żeby za ojczyznę i dla dobra jej ani fortuny, ani życia nie żałować”. 53 Cf. Num 25, 7-13. 54 Ita in lingua Hebraea nomen “Michael” transfertur. 55 Cf. 1 Cor 1, 27.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==