1059 discursus vi. crux gloriosa conanti accedere dictum sit: “Ne appropies [...] huc, solve calceamentum de pedibus tuis: locus enim in quo stas, terra sancta est” (Ex 3[, 5]). Quanto sanctior Crux illa, in qua Deus idem humana carne tectus clavis dirissimis affixus erat, habenda? illa inquam Crux, per rubumdesignata, in qua ardebat amore nostri Numen incarnatum, et non comburebatur; ardebat, odii, blasphemiae, invidiae, furoris hostium circumfusus incendio, et non comburebatur. Quam- obrem, cum Crucis istius figuram illo, quo Passionem Dominicam recolimus, die sacri mystae venerantur, nonnisi id lunatis poplitibus, calceamentisque depositis, iubentur pii cultus officium exhibere. Nefas autem est, ut minorem adorationem Ligno illi bea- tissimo deferamus, in quo pro nostra suam vitam vitae necisque Dominus pientissime deposuit, illudque corporis affixione sui, et conspersione [K2v] sanguinis pretiosissimi sanctissimum effecit. 3. Referunt aliqui sacrae contemplationis magistri, ex Christi in Crucem acti vulneribus copiosissimum sanguinem profluxisse. Nec desunt, qui asserant, Crucem, cum prima vice levaretur, lapsam cum Christo in terram fuisse; cumque secundo erigeretur, tum primo ex eius quaternis plagis clavorum cuspidibus traiectis, quasi rivos quatuor pretiosissimi cruoris copiosissimis profluxisse meatibus, sacramque trabem largissime conspersisse. Illud plane credibile videtur, quod Sanctus Pater Petrus Alcantarensis, plurimorum quidem sed maxime Divae Theresiae testimonio commendatissimus Christi amicus79, in suo de eius Passione devotissimo libello affirmavit: “Carnifices a malitia stimulatosb, Cruce in altum sublata, illam ingenti c strepitu ac sonitu in scrobem cadere permisissed [...], et ecorpus Christie Dominif e clavis 79 Cf. Ghinato Alberto, Pietro d’Alcantara, santo († 1562): ECat IX, 1396. Testimonium de quo loquitur hic auctor invenitur nella biographia autographa s. Te- resiae a Iesu († 1582); cf. Vita di S. Teresa di Gesù scritta da lei stessa, c. XXVII, nn. 16-20, in: Teresa Di Gesù, Opere, Milano 1931, vol. I, 297-301. Ibi, e.g., de hoc Sancto legitur: “andava soggetto a rapimenti e a grandi trasporti di amore di Dio” (299); “Dopo morte [...] mi disse [...]: ‘oh felice penitenza che mi ha meritato tanta gloria!’” (300); “il Signore mi disse che avrebbe concesso qualsiasi grazia che gli venisse chiesta nel nome di quel suo servo fedele” (301).
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==