1055 discursus vi. crux gloriosa monitionis penitus obliti sumus, quam nobis apud suorum scriptorem gestorum tam claram reliquit, ut nulla luce indigeat? “Si quis”, dicebat aliquando, “vult post me venire, abneget semetipsum, et tollat crucem suam, et sequatur me” (Mt 16 [, 24]). Crux est, voluntaria corporis [I2v] afflictatio; crux est, poenitentia serio continuata; crux est, infamatio, contemptus, iniuria et quaevis tribulatio; crux est, infirmitas, inopia, aerumnae, damna rerum temporalium, iactura fortunarum; crux est, necessariorum deficientia, superfluorum amputatio, subtractio prosperitatis, adversitatis immissio, et quidquid vel animo vel corpori incommodat. Talem crucem ut quilibet nostrum impigro et laeto animo Christi amore sustineat, ab ipso Christo monetur et verbis et exemplis, praesertim acerbissima salutiferi ligni baiulatione: ut tandem sequendo viae Crucis praecessorem, immortalis laetitiae atque gloriae cum illo hereditatem consequatur. Christe! eo, quo me cumque vocas, per tela per ignes, Et per aquas, et per tesqua, vepreta, petras. Te duce, mollis erit quaevis via dura, sequenti Alas praesertim si comes addat amor. Discursus VI Crux Gloriosa “Et crucifixerunt eum” (Mc 15[, 25]). [I3r] Nihil ignominiosius olim supplicio crucis extitisse, clarissime nos antecedentium saeculorum historiae docuerunt. Extat huius probrosae necis exemplum Regiis in fastis infamissimum prorsus et exosissimum. Fames ingens continuis tribus annis Provincias Davidi Regi subiectas affligebat. Consulto oraculo Domini intellexit Rex propter caedem Gabaonitarum a Saule stulto zelo patratam ea plaga Israelitas plecti. Quamobrem furorem Dei placaturus Gabaonitas vocavit, et quid sibi pro iniquo excidio vellent fieri, percontatus est. “Qui dixerunt Regi: Virum, qui attrivit nos,
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==