"kierownik i doradca duchowny". Stąd też władze kościelne uznały go za zakonnika dającego rzadki przykład życia kapłańskiego i wybijającego się swymi pracami w Winnicy Chrystusowej". W swej posłudze kapłańskiej, i zapale apostolskim posługiwał się też, jako znany autor, słowem pisanym. Jego książka "Templum Dei Mysticum" w owym wieku nadawała się szczególnie do nauczania wiernych "pewnej drogi zbawienia i zasad dookonałości chrześcijańskiej". W swej "Norma Vitae" wskazuje swym synom duchowym na ich obowiązki duszpasterskie; wszystko mają czynić z miłości bliźniego. W wyniku okoliczności w jakich Marianie znaleźli się w owym czasie, ich działalność duszpasterska i ewangelizacyjna skierowana była zwłaszcza do biednych, niewykształconych i społecznie upośledzonych. Nic więc dziwnego, że wierni widzieli w tym pierwszym pokoleniu Marianów "przykłady prawdziwej gorliwości o zbawienie dusz", zwłaszcza wśród wieśniaków i prostaczków wiejskich; biskup Wierzbowski zaś, znając zapał apostolski i działalność" Sługi Bożego i jego zakonników, chwali Zgromadzenie Niepokalanego Poczęcia jako "ów Instytut wyjątkowej miłości". Ze względu na swe dzieła miłosierdzia zasłużył sobie Ojciec Stanisław na tytuły "Pater pauperum" i "Pater egentium et orphanorum". Faktycznie wielu ludzi na skutek jego modlitw i wstawiennictwa u Boga otrzymywało niezwykłe łaski "w swoich dolegliwościach". Jego osobisty przykład, on jako wzór do naśladowania w naszych cularly his Marian Confreres and the Dominican Sisters of Góra as a "spiritual director and councillor". Consequently, he was looked upon even by the Ecclesiastical Authority as a religious of "rare example of priestly life and conspicuous for his labors in Christ's Vineyard". In the exercise of his ministry and apostolic zeal he became likewise an author of some renown. His book "Templum Dei Mysticum" was particularly suited for teaching the faithful of his age "the true way of salvation and norm of Christian perfection". His "Norma Vitae" gives various exhortations to his followers on their obligation in the fields of pastoral activity, charity and love for the faithful. And, because of the circumstances in which the early Marian found themselves, this pastoral activity and evangelization was especially directed to the poor, the uneducated and the emarginated. It was not surprising, then, that the faithful saw in the early Marians "examples of true zeal for the salvation of souls" especially among the peasants and simple inhabitants of the villages, and Bishop Wierzbowski, aware of the apostolic zeal and activity of the Servant of God and his associates, lauds the Congregation of the Immaculate Conception as "this Institute of exceptional charity". Because of his charity he merited for himself at the time such titles as "Pater pauperum" and "Pater egentium et orphanorum". As a result, many through his prayers and intercession received unusual graces "in their
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==