-671szerzył wszelkie formy pobożności Maryjnej, był kierownikiem Bractwa Matki Bożej Łaskawej, i często miał na ustach wezwanie: "Immaculatae Virginis Mariae Conceptio sit nobis salus et protectio!". B. Jego zapał Apostolski Chociaż styl życia zakonnego pierwszych Marianów w Pustelni Korabiewskiej był "na pół monastyczny", Sługa Boży umiał: znaleźć dostateczne pole działania dla swego głębokiego zapału apostolskiego, ogarnięty w swej pracy ewangelizacyjnej troską duszpasterską o zbawienie dusz. Dla niego działalność "apostolska" była równoznaczną z pełnym ćwiczeniem się w miłości bliźniego, jako że w działalności tej nie szukał nigdy czego innego jak tylko prawdziwego dobra innych, a mianowicie nawrócenia grzeszników, zbawienia i uświęcenia wiernych. Już jako pijar rozwinął on rozległy i czynny apostolat, który okazał się bardzo skuteczny i nader owocny, przynosząc mu niemałą sławę i rozgłos wśród współczesnych sobie. Wielu ubiegało się o jego pomoc jako cenionego "kierownika duchownego". Po opuszczeniu Pijarów (1670) Sługa Boży pozostał aż do Śmierci "mężem prawdziwie apostolskim", niezmordowany w głoszeniu słowa Bożego, w słuchaniu spowiedzi, w nauczaniu "ludzi niewykształconych i prostaczków" zasad nauki chrześcijańskiej; każdemu śpieszył z posługą duchową, zwłaszcza swym Współbraciom Mariańskim i Siostrom Dominikankom w Górze jako ich promoter of every form of devotion to Mary, moderator of the Confraternity of Our Lady of Grace, and frequently used the invocation: "Immaculatae Virginis Mariae Conceptio sit nobis salus et protectio!" II. His Apostolic Zeal In spite of the fact that the religious life of the early Marians at the Korabiew Hermitage was quite similar in its style to a "semi-monastic" existence, it in no way presented any obstacle to the Servant of God in finding sufficient outlets for his profound apostolic zeal and pastoral concern for the salvation of souls and the work of evangelization. For him the exercise of the "apostolate" was tantamount to the full exercise of charity towards his fellow-man, in as much as in the exercise of it he never sought anything else but the true good of others, namely, the conversion of sinners, the salvation and sanctification of the faithful. Even during his years with the Congregation of the Piarists he exercised an extensive and active apostolate which proved to be very effective and quite fruitful, and it brought him no little fame and renown amongst his contemporaries. Many sought him out as an effective spiritual director". Upon leaving the Piarists (1670) the Servant of God remined until his death "a truly apostolic man", tireless in preaching the word of God, in hearing confessions, instructing "the ignorant and simple people" in the principles of Christian doctrine, in making himself available to all, parti-
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==