-655woli. Upadamy w tym wszyscy, ale przez wzajemne przebaczenie - choćby "siedemdziesiąt siedem razy" na dzień - urzeczywistniamy tę doskonałą miłość, jaką świadczy nam Chrystus i do jakiej zachęcają nas nasze Konstytucje (por. Flp 2; Konst. 125-130). Wzywamy wszystkich Współbraci, aby ze szczególną troską starali się o organizowanie w każdym domu miesięcznych lub nawet częstrzych spotkań (Dyr. 138,1; 247,6). Przedmiotem rozważań i dyskusji niech będą nowsze dokumenty Kościoła (np. "Evangelica Testificatio", "Marialis Cultus") oraz nasze własne Konstytucje i Dyrektorium. W czasie obrad na temat życia wspólnego Kapituła ponownie zastanawiała się poważnie nad dużą ilością naszych domow i w konse- kwenqi nad zbytnim rozproszeniem się naszych współbraci. W związku z tym zwracamy Waszą uwagę na numery 122-124 Konstytucji. Dla umocnienia więzi wspólnotowej zachęcamy wszystkich do stawiania życia wewnętrznego na pierwszym miejscu. Jest to wołanie o pogłębienie indywidualnej modlitwy, o intensywniejsze, korzystanie z Pisma św. i Liturgii, jak też o pełną znaczenia modlitwę wspólną, która powinna być wypływem i autentycznym wyrazem naszej modlitwy osobistej (por. Mt 18, 19; Konst. 100-110). Wzywamy wszystkich Marianów, aby starali się sprawować Liturgię z coraz głębszą czcią i radością. Powinniśmy być - podobnie jak Maryja - przykładem w radosnym niesieniu subjects of study and sharing. In its reflections on Community Life, the Chapter took into serious consideration the multiplication of our houses and the excessive dissipation of our members. In relation to this we draw attention to numbers 122-124 of our Constitutions. As a means of growing into more vital and unified communities, we encourage all members to place priority on their interior life. This is a call to deeper individual prayer, more intense use of Scripture and Liturgy, as well as a call to meaningful community prayer which should be the outflow and satisfying expression of our individual prayer, (cf. Mt 18:19; Const 100-110) We encourage all Marians to strive to celebrate the Liturgy with ever deeper devotion and joy. We should be an example of bringing Christ to people in joy, following Mary's example. We thank God and praise him for our individual vocations and for the men he continues to call to our life. It is obvious that our vocation is a gift (Mt 18:8b), and so each must respect his gift and be fully responsive to it. We must also respect each other's call and strongly encourage each other to live in harmony and peace (2 Cor 13:11). If we are true to our call we will attract others to the Lord's service for they shall see us as men who live in peace and love with one another and God. Pope Paul calls our attention to the fact that as religious we are called to be witnesses of love (ET 53). Love is not easy. It is not quickly acquired, it
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==