Zywot Stanislawa Papczynskiego

W 1677 r. dominikanki otrzymały kos´ciół Wiecze- rzy Pan´ skiej, a marianie kaplice˛ s´w. Marcina z domem i kawałkiem gruntu. W tym samym roku nasta˛piły z inicjatywy i na pros´be˛ dominikanów pewne zmiany w zarza˛dzaniu kos´ciołami w tym mies´cie. Dominika- nie mieli trudnos´ci w promocji naboz˙ en´ stwa róz˙ an´ - cowego na górze Syjon, odległej od miasta, i prosili o zmiane˛ miejsca. Po porozumieniu sie˛ z biskupem i marianami obje˛li kaplice˛ s´w. Marcina i zmienili jej tytuł na Wniebowzie˛cia Najs´wie˛tszej Maryi Panny. Do- minikanki przeniosły sie˛ wówczas na góre˛ Syjon, a ma- rianie otrzymali Wieczernik. Siostry Dominikanki pozostawały pod kierownic- twem duchowym o. Papczyn´ skiego. Z woli biskupa sprawował on do kon´ ca z˙ ycia jurysdykcje˛ nad ich kla- sztorem jako ojciec duchowy sióstr, c´wicza˛c je w cno- tach zakonnych. Pod takim kierownictwem wiele z nich, zbudowanych jego przykładem, z˙ yło s´wie˛cie i doz˙ yło szcze˛s´liwie swoich dni. Szczególna˛ miłos´cia˛ do Boskiego Oblubien´ ca odznaczyła sie˛ s. Kolumba, córka fundatorki. W cia˛gu kilku lat z˙ ycia przeszła dro- ge˛ s´wie˛tos´ci. Miała opinie˛ niewiasty s´wia˛tobliwej. Po s´mierci Kolumby zacza˛ł sie˛ szerzyc´ jej kult. Obie panie Potkan´ skie – matka i córka – chociaz˙ przywdziały habit dominikan´ ski, zawsze twierdziły, z˙ e nalez˙ a˛ do Zakonnic Niepokalanego Pocze˛cia Dziewicy Maryi. Z tym prze- konaniem zeszły z tego s´wiata, jak pos´wiadczył o. Sta- nisław, ich spowiednik, w swoim re˛kopisie przecho- wywanym w archiwum klasztoru. Z tej racji biskup wyznaczał póz´niej zakonników ze Zgromadzenia Ksie˛z˙ y Marianów na spowiedników i ojców duchowych sióstr tego wzorowego klasztoru. 96