Zywot Stanislawa Papczynskiego

nagrobek Juliana Turskiego († 2 kwietnia 1771), ozdo- biony herbami (Grabie, Poraj, Nałe˛cz i Jelita). Prze- trwała równiez˙ pamia˛tka po królu Janie III Sobieskim: wspaniała kapa zwana turecka˛, wykonana ze zdoby- tego pod Wiedniem czapraka tureckiego (była ona wy- razem wdzie˛cznos´ci Jana Sobieskiego za modlitwy, któ- rym król sie˛ polecił przed wyprawa˛ wieden´ ska˛). Za- chował sie˛ takz˙ e krucyfiks z XVII w., monstrancja z 1669 r., Kaplica Dusz Czys´c´cowych przy wiadukcie, a w klasztorze – portret o. Papczyn´ skiego. Przed kasa- ta˛ klasztoru w 1864 r. w Puszczy Korabiewskiej, zwa- nej po 1782 Puszcza˛ Marian´ ska˛, było 8 zakonników. KRYZYS Po uzyskaniu pozwolenia na budowe˛ domu rekolek- cyjnego o. Stanisław rozpocza˛ł pod koniec 1674 r. sta- rania o aprobate˛ Stolicy S´ wie˛tej dla zakładanego ma- rian´ skiego zgromadzenia. Skierował wówczas petycje˛ do papiez˙ a Klemensa X (1670-76), który przekazał ja˛ do zaopiniowania S´ wie˛tej Kongregacji do Spraw Bisku- pów i Zakonników. Kongregacja przesłała kopie˛ pety- cji, zgodnie z przyje˛ta˛ procedura˛, do nuncjusza apos- tolskiego w Polsce Franciszka Buonvisiego (1673-75), a ten przekazał ja˛ bp. Wierzbowskiemu wraz z włas- nym listem, w którym zapewne prosił o bliz˙ sze infor- macje dotycza˛ce o. Papczyn´ skiego i jego zamierzenia. O dalszym biegu tej sprawy nie mamy wiadomos´ci. Biskup Wierzbowski chyba nie przesłał nuncjuszowi z˙ adnej informacji, i pros´ba o. Papczyn´ skiego utkwiła w kancelarii ordynariusza poznan´ skiego. Moz˙ e do- wiedział sie˛ o kryzysie, który przez˙ ył o. Stanisław w 1676 r., i uwaz˙ ał, z˙ e sprawa jest nieaktualna. Wzmiankowany kryzys musiał byc´ powaz˙ ny, skoro latem 1676 r. o. Stanisław złoz˙ ył pros´be˛ o ponowne 84