Zywot Stanislawa Papczynskiego

s´lubowanie z˙ ycia w czystos´ci, posłuszen´ stwie i ubó- stwie zakonnym. Od pewnego bowiem czasu nosił sie˛ z zamiarem załoz˙ enia Stowarzyszenia Ksie˛z˙ y Marianów Niepokalanego Pocze˛cia. W czasie ceremonii o. Sta- nisław dokonał tego rodzaju „ofiarowania sie˛” na nowy etap słuz˙ by Bogu i Najs´wie˛tszej Maryi Pannie w z˙ yciu zakonnym. Po akcie sekularyzacji Stanisław Papczyn´ ski został kapłanem diecezjalnym i sprawował na razie obowia˛z- ki kapelana Arcybractwa Niepokalanego Pocze˛cia Naj- s´wie˛tszej Maryi Panny przy kos´ciele s´w. Jakuba w Ka- zimierzu pod Krakowem. NIEWYGASŁA MIŁOS´ C´ Pomimo wielu cierpien´ w ostatnich latach pobytu u pijarów nie wygasła do nich miłos´c´ w sercu o. Sta- nisława. W 1675 r. wspominał ich z nostalgia˛ w Fun- datio Domus Recollectionis (Załoz˙ enie Domu Rekole- kcyjnego). Potem w krytycznym momencie organizo- wania nowej społecznos´ci zakonnej miłos´c´ do pijarów skłoniła o. Papczyn´ skiego do podje˛cia staran´ o po- nowne przyje˛cie do ich wspólnoty. Po 1677 r., po prze- niesieniu sie˛ z Puszczy Korabiewskiej (dzis´ Puszcza Marian´ ska) do Nowej Jerozolimy, o. Stanisław miał moz˙ nos´c´ korzystania z kierownictwa duchowego pi- jarów i sam wygłaszał dla nich konferencje – zawarte obecnie w Inspectio cordis (Wejrzenie w gła˛b serca). W 1688 r., w momencie powtórnego kryzysu, o. Sta- nisław radził sie˛ o. Arminiego, przełoz˙ onego general- nego pijarów, czy ma kontynuowac´ rozpocze˛te dzieło, czy tez˙ wrócic´ do nich. W 1696 r. o. Papczyn´ ski wobec o. Francesco Fociego, naste˛pcy o. Arminiego, z okazji jego wizytacji w Polsce, wyraził swoje przywia˛zanie do pijarów. Poprosił wówczas o afiliacje˛ (przyła˛czenie) do 63