Zywot Stanislawa Papczynskiego

ich instytutu. W lis´cie dzie˛kczynnym za przyła˛czenie dał wyraz miłos´ci i braterstwa. Obiecał byc´ „na zawsze jednego serca i jednej duszy” z zakonem pijarów. Akta klasztoru pijarskiego w Nowej Jerozolimie z 9 lutego 1696 r. mówia˛, z˙ e o. Stanisław ofiarował wtedy ge- nerałowi krucyfiks. Dnia 16 lutego generał pijarów spotkał sie˛ z o. Stanisławem i grupa˛ marianów. Wów- czas o. Papczyn´ ski miał zawołac´ w obecnos´ci swoich współbraci: „Synowie, jes´li Bóg Wszechmoga˛cy nie da memu nasieniu przetrwania, wszystko cokolwiek jest nasze, niech nalez˙ y do moich Ojców Szkół Poboz˙ nych”. Naste˛pnie mówił o swojej niewygasłej miłos´ci do pi- jarów i o długich latach apostolstwa ws´ród nich. W swoim przywia˛zaniu do pijarów o. Stanisław ofiarował klasztorom w Warszawie, Nowej Jerozolimie i Łowiczu pewne sumy pienie˛dzy na ich potrzeby, a bibliotekom pijarskim podarował napisane przez sie- bie ksia˛z˙ ki i pisma. Ojciec Papczyn´ ski zachował równiez˙ dobre relacje ze swymi dawnymi współbrac´mi. Wyrazem tego moz˙ e byc´ dedykacja umieszczona na ksia˛z˙ ce, która˛ w 1690 r. o. Józef Warzecha od Matki Boz˙ ej, prowincjał pijarów w Polsce w latach 1689-92, ofiarował o. Papczyn´ skie- mu. Nazwał on o. Stanisława swoim byłym ojcem du- chowym. Nie pozostało wie˛c nic z dawnych urazów.