Zywot Stanislawa Papczynskiego

Jerozolimy przedstawicieli domów marian´ skich na ka- pitułe˛ 4 kwietnia 1701 r. Przeczytano na niej nowa˛ regułe˛ i wyraz˙ ono oczekiwana˛ przez nuncjusza zgode˛ w formie pisemnej deklaracji. Memoriał podpisany przez 6 ojców w imieniu wszys- tkich marianów deklarował che˛c´ przyje˛cia Reguły Dzie- sie˛ciu Cnót i złoz˙ enia profesji s´lubów uroczystych. Pe- tenci prosili nuncjusza, jako swego protektora, aby na podstawie skierowanego do niego breve apostol- skiego Innocentego XII wyraził zgode˛ na dopuszczenie ich do profesji, i to moz˙ liwie szybko. Pisali, z˙ e czas nagli ze wzgle˛du na cie˛z˙ ka˛ niemoc ich przełoz˙ onego, który z wielkim ute˛sknieniem oczekuje tego samego i prosi o to pokornie Najczcigodniejszego Ekscelencje˛. Dopiero 6 czerwca 1701 r., odzyskawszy nieco sił, o. Stanisław udał sie˛ do Warszawy i złoz˙ ył na re˛ce nuncjusza uroczyste s´luby zakonne. Obecni byli o. Ka- jetan Bellavita z klasztoru Teatynów w Warszawie i o. Karol Vandera, kapelan pałacu. W tym samym dniu został sporza˛dzony protokół z tekstem profesji. Potem nuncjusz polecił załoz˙ ycielowi marianów przyja˛c´ s´luby od pozostałych członków Zgromadzenia. Wysta- wił wówczas pos´wiadczenie odnos´nie do procedury zwia˛zanej z przyła˛czeniem marianów do zakonu se- rafickiego i wykonania polecenia papieskiego. To po- s´wiadczenie zawiera wszystkie dokumenty zwia˛zane z przejs´ciem marianów z instytutu na prawie diece- zjalnym do zakonu o prawie papieskim i s´lubach uro- czystych. Zgodnie z poleceniem nuncjusza o. Stanisław przy- ja˛ł 5 lipca 1701 r. w Wieczerniku profesje˛ od o. Józefa od Wszystkich S´ wie˛tych, a póz´niej i od pozostałych współbraci. W ten sposób Zakon Marianów stał sie˛ zakonem na prawie papieskim, otrzymał prawa i przy- wileje przysługuja˛ce zakonom kleryckim o s´lubach 141