Zywot Stanislawa Papczynskiego

dzenia i o jego wła˛czenie do Zakonu Mniszek od Nie- pokalanego Pocze˛cia Najs´wie˛tszej Maryi Panny, pod jurysdykcje˛ Zakonu Braci Mniejszych. Jej tres´c´ zosta- ła przedyskutowana na posiedzeniu komisji S´ wie˛tej Kongregacji dla Biskupów i Zakonników – 22 sierpnia 1692 r. – która poleciła o. Papczyn´ skiemu zwrócic´ sie˛ z ta˛ sprawa˛ do samego papiez˙ a. W tym czasie (nie wiemy dokładnie kiedy i z jakiej racji) o. Stanisław skierował pros´be˛ do Innocentego XII. Dnia 5 wrzes´nia 1692 r. specjalna komisja Kongregacji rozwaz˙ yła ja˛ i zdecydowała odesłac´ do nuncjusza w Pol- sce w celu zaopiniowania. A poniewaz˙ pros´ba była za- adresowana do Innocentego XII, wie˛c – 13 wrzes´nia – przedstawiono petycje˛ załoz˙ yciela marianów Ojcu S´ wie˛temu, który odesłał ja˛ do Kongregacji „pro voto”, tj. z poleceniem, by sie˛ do niej ustosunkowała. Aby wyrazic´ swoja˛ opinie˛, Kongregacja musiała zaczekac´ na informacje˛ od nuncjusza apostolskiego w Polsce, abp. Andrzeja od s´w. Krzyz˙ a (27 lutego 1690 – maj 1696), który „badał sprawe˛” prawie rok. Gdy odsyłał ja˛ do Rzymu, o. Papczyn´ ski cie˛z˙ ko chorował. W rok po powrocie z Rzymu był juz˙ tak bliski s´mierci, z˙ e 9 grudnia 1692 r. sporza˛dził testament. Ojciec Stanisław wiedział, z˙ e jest jeszcze bardzo potrzebny Zgromadzeniu, które wcia˛z˙ nie miało apro- baty papieskiej, dlatego modlił sie˛ o zdrowie i s´lubo- wał, z˙ e uda sie˛ z pielgrzymka˛ do Cze˛stochowy, jes´li Niepokalana Patronka Zgromadzenia wyjedna mu zdro- wie. Wyjednała niechybnie, bo po sporza˛dzeniu testa- mentu poczuł sie˛ lepiej i za przyczyna˛ Dziewicy Maryi odzyskał zdrowie. Dlatego zapiecze˛tował swój testa- ment i na wierzchu napisał, aby go otworzono i prze- czytano dopiero po jego s´mierci. Latem naste˛pnego ro- ku mógł dopełnic´ s´lubu i pielgrzymował do Cze˛sto- chowy. 124