6 albo jeszcze nieodkrytego duchowego ojcostwa, co nie może pozostać bez wpływu na przeżywanie mariańskiej tożsamości. Starając się zgłębić problematykę charyzmatu w odniesieniu do prawa własnego zgromadzeń zakonnych, dobrze obeznana z tą dziedziną uczona zauważyła, że: Najczęściej zawęża się jego sens [sens charyzmatu] tylko do celu istnienia instytutu, a wyrażenie go w konstytucjach sprowadza się zazwyczaj do jak najwierniejszego opisu w pierwszym rozdziale konstytucji zatytułowanym np. Charyzmat instytutu, Duchowość instytutu, Natura instytutu itp. Tymczasem charyzmat przenika całość życia w instytucie, każdą jego dziedzinę, i powinien wybrzmiewać oraz być obecnym we wszystkich rozdziałach konstytucji, także tych dotyczących sprawowania władzy, wykonywania apostolatu, oddzielenia zakonników od świata, ich formacji, zarządu dobrami materialnymi, a nie tylko ograniczać się do przepisów pierwszego z nich.2 Zgadzając się z tą wypowiedzią, należy jednocześnie zaznaczyć, że charyzmat zgromadzenia powinien uwidaczniać się nie tylko w konstytucjach, ale przede wszystkim w codziennym życiu zakonnika, i to nie tylko na jego początkowym etapie, który wyznacza szczególnie formacja nowicjacka czy seminaryjna, lecz chyba w jeszcze większym zakresie w późniejszych latach zakonnego wzrostu, kiedy należałoby się spodziewać od każdego członka wspólnoty, który złożył śluby zakonne, widocznego znaku życia tym charyzmatem. Czym zatem jest charyzmat? Powołując się na wielu znawców zagadnienia i dokumenty Kościoła, cytowana powyżej autorka zauważyła: Etymologicznie wyraz „charyzmat” pochodzi od greckiego słowa charisma, które swoje źródło znajduje w słowie charis, co znaczy „łaska”, zaś przyrostek ma oznacza dzieło łaski, dar łaski, dar darmo dany. Św. Tomasz z Akwinu pisał o charyzmacie jako darze darmo danym (gratia gratis data) w odróżnieniu od łaski uświęcającej (gratia gratum faciens), której udzielenie domaga się pewnych predyspozycji ze strony osoby przyjmującej. Chary2 Bożena Szewczul, Problematyka odzwierciedlenia charyzmatu instytutu zakonnego w jego prawie własnym, w: „Prawo Kanoniczne” 58 (2015), nr 3, s. 66.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==