39 mocy miłości, którą jest Duch jako łono Boga, Jego najgłębsza tożsamość, Imię, którym nazywa go Teolog w swoim pierwszym liście (por. 1 J 4, 8). Jeżeli bowiem Bóg jest miłością, to właśnie dlatego, że samego siebie składa w ofierze mocą swego Ducha. Możemy powiedzieć, że Bóg postępuje w zgodzie z własną naturą, którą wyraża Duch Święty. Ojciec wychodzi z siebie samego w swoim pełnym miłości ojcostwie. Syn zmierza ku Ojcu w swoim pełnym miłości synostwie. O jednym i drugim można powiedzieć, że są złożeni w ofierze. Jej miłością jest Duch Święty. „Oto jest Ich Trzech: Miłujący, Miłowany i Miłość”. Jest ich trzech: Ojciec złożony w ofierze, Syn złożony w ofierze i Duch, który jest tym złożeniem w ofierze. Misterium trynitarne to całopalna ofiara, której ogniem jest Duch.19 Trudno tu nie przywołać skandalicznego dla wielu epizodu z Księgi Rodzaju o ofierze z syna, której Bóg zażądał od Abrahama na górze Moria (zob. Rdz 22, 1-19). Bóg, który powołał Abrahama do ojcostwa wobec ludu Bożego, daje mu poznać przez osobiste doświadczenie sedno tajemnicy Jego, Bożego, ojcostwa, które polega na złożeniu w ofierze siebie w swoim Synu. Już na kartach Starego Testamentu znajduje się zatem pierwsza odsłona i znak tajemnicy, która rozjaśni się w pełni w Chrystusie Ukrzyżowanym i Zmartwychwstałym, wiecznie żyjącym w misterium swojej śmierci i składanym w ofierze w sakramencie Eucharystii na pamiątkę Nowego i Wiecznego Przymierza. W ten sposób znak krzyża i łamanego chleba prowadzą człowieka wierzącego do poznania Boga, który jest Miłością i który poprzez realną komunię z samym sobą uzdalnia wierzących do pełnego zjednoczenia z Nim w dniu nowych narodzin, czyli śmierci – dniu, który chrześcijanie nazwali dies natalis. Zanim jednak człowiek ochrzczony, czyli zanurzony w śmierci Chrystusa, dojrzeje do tych narodzin, musi nauczyć się żyć według Ducha, wyrzekając się postępowania tylko po ludzku czy też według ciała. Jest zaś rzeczą wiadomą, jakie uczynki rodzą się z ciała: nierząd, nieczystość, wyuzdanie, bałwochwalstwo, czary, nienawiść, spory, zawiść, gniewy, pogoń za zaszczytami, niezgoda, rozłamy, za19 Tamże, s. 134.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==