102 ukształtował w jego duszy. Z czasem stało się jasne, że ten charyzmat, czyli nadprzyrodzony dar Boży darmo dany, pochodzący od Ducha Świętego, udzielony Ojcu i Założycielowi Zgromadzenia Marianów dla dobra Kościoła, dla jego odnowy i rozwoju, znalazł swój wyraz w szczególnej trosce o zbawienie bliźnich, czyli pracy ewangelizacyjnej (zwłaszcza wśród ubogich i odrzuconych), jak również w konkretnej pomocy niesionej wiernym zmarłym. Widać to jasno zarówno w samej Norma vitae55, która stanowi pierwsze Konstytucje Zgromadzenia Marianów, jak i w ewoluującej nazwie wspólnoty, w której trzy miesiące przed swoim odejściem do Pana Ojciec Założyciel złożył uroczyste śluby zakonne jako „Stanisław od Jezusa i Maryi, niegodny przełożony Zakonu Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, Zgromadzenia Polskiego, Wspomożyciela Zmarłych i Proboszczów”56. A zatem logiczny wydaje się wniosek, że szerzenie czci tajemnicy Niepokalanego Poczęcia NMP, wspomaganie zmarłych i prowadzenie czynnej działalności apostolskiej były u Papczyńskiego ściśle ze sobą związane. Może jest tak – pyta ks. Andrzej Pakuła – że skoro pierwotnym zamiarem o. Papczyńskiego było szerzenie kultu NMP niepokalanie poczętej, to dwa kolejne zadania pojawiające się później: wspomaganie zmarłych i działalność duszpasterska wyrastają ze szczególnej czci dla Maryi Niepokalanej, są formą szerzenia tego kultu i powinny być temu podporządkowane?57 Teologia misterium paschalnego, która nie oddziela dzieła stworzenia od odkupienia, ale ukazuje jego wewnętrzną jedność i komplementarność – jako że zmartwychwstanie ciała jest konsekwencją aktu stwórczego Boga i jest nowym stworzeniem – pomaga dostrzec także głęboki teologiczny związek głównego charyzmatu Zgromadzenia Marianów, którym jest służba tajemnicy Niepokalanego Poczęcia, z czynnym zaangażowaniem ewangelizacyjnym oraz pomocą okazywaną tym, którzy już przekroczyli próg wieczności, ale nie uwierzyli w stopniu wystarczającym, aby przyjąć łaskę Zmartwychwstałego. 55 Tenże, Reguła życia, nr 2–3, w: tenże, Pisma zebrane, dz. cyt., s. 48–49. 56 Tenże, Profesja ślubów uroczystych, 6 czerwca 1701 r., w: tenże, Pisma zebrane, dz. cyt., s. 1333. 57 Andrzej Pakuła, Kult niepokalanego poczęcia NMP według o. Stanisława Papczyńskiego (1631–1701), w: „Salvatoris Mater” 6 (2004), nr 1, s. 53.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==