48 wieka, mężczyzny – jest źródłem i oparciem dla współczesnych mężczyzn odpowiadających na dar powołania do pogłębienia konsekracji chrzcielnej w życiu konsekrowanym według rad Ewangelii. Tym samym jest to świadectwo oparcia się w każdej sytuacji życia nie na intelekcie, który ma swe ograniczenia, nie na zmiennych, często nieuporządkowanych emocjach, ani na źle rozumianej tradycji (bo zawsze tak się robiło), lecz na Bogu! W gruncie rzeczy jest to również fundament znanego nam i wciąż odkrywanego Oblatio św. Ojca Założyciela, postulującego odnowę nie tylko duchową, ale przede wszystkimmentalną, ludzką każdego z nas marianów. Podczas gdy współczesny Kościół niejednokrotnie znajduje się w przybierającej różne imiona diasporze wielokulturowego świata, gdzie całe grupy ludzi żyją w myśl zasady etsi Deus non daretur, to jednocześnie jednak właśnie mężczyźni konsekrowani pokazują – i to wbrew „psychologicznym” typom męskości, według których mężczyzna rzekomo nie może ukazywać swej słabości i zależności od innych – że „można stawiać na Kogoś innego, że jest Ktoś, kogo warto się uchwycić i trzymać się za wszelką cenę”6. Tym samym marianin prawdziwie konsekrowany Bogu, rezygnując z tzw. męskiej dumy, jako chrześcijanin sam nie staje się już dla siebie punktem odniesienia i treścią swego życia, ale wolny od siebie i swoich planów, idąc drogą ucznia Jezusa, podobnie jak On wchodzi w doświadczenie kenozy. Staje się więc „pusty, bez treści, bez znaczenia – idzie to jakby w nieskończoność pełni braku”7, by wejść w realną komunię z Bogiem, który ma najlepsze plany na jego i nie tylko jego życie. Konsekrowany – w konfrontacji z roztrzaskanym lustrem cywilizacji zachodniej8 Święty Jan Paweł II nie przez przypadek w cytowanej już posynodalnej adhortacji apostolskiej Vita consecrata niezwykle klarownie przypomniał, iż zatarte ślady Boga we współczesnym świecie jeszcze intensywniej ujawniają pilną potrzebę świadectwa prorockiego wszystkich osób konsekrowanych (por. VC 85). O ile więc mężczyźni konsekrowani samą swoją obec6 Z. Kiernikowski, Pan i Jego świątynia. Katechezy na temat życia konsekrowanego, Legnica – Wrocław 2015, s. 46. 7 Z. Kiernikowski, Formacja wiary, dz. cyt., s. 15. 8 Określenie „roztrzaskane lustro” pochodzi z książki W. Roszkowski, Roztrzaskane lustro. Upadek cywilizacji zachodniej, Biały Kruk, Kraków 2019. W pozycji tej prof. Wojciech Roszkowski dokonuje bilansu cywilizacji zachodniej, analizując m.in. wiele przejawów dekadencji i demaskując hipokryzję „postępowych” myślicieli współczesności, którzy, odrzucając dziedzictwo cywilizacji i kultury zachodniej, prowadzą do jej upadku.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==