Steponas Matulis new version

156 Steponas Matulis MIC Nowicjat funkcjonował pod nazwą Domu studiów . Nowicjusze studiu- jący, wtedy obywatele Rosji, usiłowali zasłaniać swe prawdziwe oblicze przed władzami rosyjskimi. Studia były jedynym warunkiem, bez które- go tu i teraz w żaden sposób nie mógłby istnieć nowicjat 48 . Bez żadnej wątpliwości na pierwszym miejscu stawiano wychowanie duchowe kan- dydatów. Widać to stąd, że w czasie nowicjatu współbracia nie byli zobo- wiązani do zdawania egzaminów. To samo daje się poznać z oczywistych uwag Magistra, przełożonego generalnego, jak należy łączyć nowicjat ze studiami. W swoich notatkach zapisał: „Którzy wychodzą z nowicjatu i są posyłani na studia, na wyuczenie się jakiego zawodu, niech pamiętają: że oni nie są posyłani do życia swobodniejszego, lecz by przez studia stali się bardziej przygotowani do starań o chwałę Bożą i zbawienie bliźnich; a więc tak powinni oddawać się studiom albo zdobywaniu zawodu, by nie oziębić ducha” 49 . I dalej: „To trzeba pamiętać: którzy w czasie nowicjatu chcą wszystkiego nauczyć lub wyuczyć się, nic, jak należy, nie nauczą lub nie wyuczą się; dlatego trzeba przyłożyć się do formacji duchowej, której wszystko inne ma służyć i być podporządkowane” 50 . Przełożony Gene- ralny był mocno przekonany, że nowicjusze w takim duchu studiując, nie przyniosą żadnego uszczerbku dla swojego przygotowania duchowego. Nawet osobiście powtarzał: „Prawda wychowuje” 51 . Życiem duchowo-ascetycznym kierował sam Przełożony Generalny. Z Petersburga przywiózł dość dużą bibliotekę, w której było bardzo dużo dzieł ascetycznych. W dalszym ciągu troskliwie wyszukiwał i ku- pował nowe. Magister cieszył się godnym odnotowania doświadczeniem w życiu duchowym w ogólności, a w życiu zakonnym w szczególno- ści 52 . Żeby zaproponować nowicjuszom odpowiednią lekturę, najpierw 48 To potwierdza w listach do ks. A. Staniukynasa, Fryburg, 8 lutego 1922, pisząc: „Prawie wszyscy księża mieliśmy zapisać się na uniwersytet, aby ukryć się przed oczyma ludzi itd.”, nr 3. 49 Matulewicz, De novitiatu I , MS, t. II, fasc. 221, nr 383, karta 1. 50 Tamże, s. 20. 51 Wiśniewski, dz. cyt., s. 16. 52 Należał do stowarzyszenia ascetycznego i był ojcem duchownym w Akademii Petersburskiej, reformatorem Zgromadzenia Sióstr Najświętszego Serca Jezusowego itd. Por. tego opracowania: cz. I, rozdz. II, D.