Steponas Matulis new version

112 Steponas Matulis MIC C. Początki reformy (1907-1909) 1. Starania poprzedzające reformę Ks. Jerzy Matulewicz przybył do Petersburga 13 września 1907 r., by objąć funkcję profesora świeżo utworzonej katedry socjologii na Akade- mii Duchownej 30 . Tu spotkał swego przyjaciela, ks. Pranciškusa Būčysa, który od 1902 r. wykładał teologię fundamentalną. Obaj studiowali jedno- cześnie na tej samej Akademii i we Fryburgu Szwajcarskim. We Fryburgu także rozmawiali o ocaleniu marianów przed śmiercią. A teraz to samo zagadnienie dwaj profesorowie przyjaciele, mający wielkie nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny 31 , na nowo niejednokrotnie przywodzili na pamięć. Ale Matulewicz, chociaż czuł powołanie do życia zakonnego, lecz o podjęciu go zagranicą przestał myśleć. Dlaczego? Odpowiedział osobiście, tak pisząc do ostatniego marianina, o. Vincentasa Senkusa: „Już dawno czuję skłonność do życia doskonalszego. Żal mi tylko, opuściwszy Kościół w swoim kraju, gdzie tyle pracy, a robotników mało, udawać się zagranicę; tak więc pozostałem” 32 . By przygotować nowych pracowników do żniwa Pańskiego, Jerzy Matulewicz w 1908 r. miał już mocne postanowienie: wstąpi do maria- nów będących w agonii i przywróci im życie. Tego samego zdania był ks. Pranciškus Būčys i chciał iść śladami swego przyjaciela, lecz na dro- dze do realizacji tego pragnienia stała wielka przeszkoda. Juozas Kača- rauskas, mąż jego siostry, Marii Būčys, umierając w 1906 przedwczesną śmiercią, zostawił sześcioro małych dzieci. Brat zobowiązany był utrzy- mać rodzinę siostry, dlatego nie mógł się wiązać ślubem ubóstwa. Sposób 30 Reinys, Atsiminimų šviesoj , AJM, s. 96. 31 Właściwie w tym roku w Petersburgu ks. P. Būčys publikuje De Beatae Mariae Virginis in oppido Lourdes apparitionum valore ad vitam christianam renovandam et veritatem catholicam probandam . Szerzej ten temat autor porusza w wydaniu litewskim tego artykułu, Seinai 1909; Marijampolė 1934; Boston, Mas. 1943. 32 W oryginale brzmi tak: „Aš nuo senai jaučiu patraukimą į tobulesnį gyvenimą. Tik man gaila buvo apleidus mūsų krašte bažnycią, kur tiek darbo yra, o darbininkų tiek maža, keliauti kur į svetimas šalis, taigi taip ir pasilikau”. K. Zajančkaukas, Nuo piemenėlio iki arkivyskupo , Marijampolė 1939, s. 34. Dany list jest nieoznakowany, podany tylko rok 1908.