Regula zycia

reguła ycia 72 Jeżeli zostało zauważone, że ktoś wyraźnie ubiega się o urząd, niech będzie ogłoszony jako na zawsze niezdolny do pełnienia wszelkich urzędów. Następnie niech odbędzie się wybór asystentów i prokuratora generalnego, a także prowincjałów, również w tajnym głosowa- niu. Jeżeli zaś podczas tego zebrania coś zostanie uchwalone, niech to zostanie zapisane w aktach generalnych. 2. Poza tym, co trzy lata odbywać się mają zebrania diecezjal- ne dla postanowienia jakiegoś dobra albo obalenia zła, i dla [wy- brania tych, którzy] mają być wysłani [jako delegaci] na kapitułę generalną, jak to zaznaczono wyżej. Na te zebrania mają się zejść wikariusze miejscowi 52 z poszczególnych domów wraz ze swymi [tzn. tych domów] członkami mającymi prawo głosu, wybranymi w tajnym głosowaniu. 3. Przełożony miejscowy ma zwołać swoich [podwładnych] dwa razy każdego tygodnia. A więc na pewno w piątek, dla zgła- dzenia win poprzez wyznaczenie odpowiedniej pokuty 53 , niech każdy na klęczkach ujawni własne winy szczerze, otwarcie, w du- chu pobożności; i nie usprawiedliwiając się, niech przyjmie tam- że z pokorą nałożoną pokutę. A jeżeli zarzuci mu się coś nie- prawdziwego, niech nic wówczas nie odpowiada, lecz później, udając się do przełożonego, niech zaświadczy o swojej niewinno- ści (chyba że wolałby niewinnie cierpieć z Chrystusem); kłamca niech będzie nieodwołalnie ukarany karą odwetu 54 . Z dala zaś od tego znakomitego trybunału miłości niech będzie nienawiść, zazdrość i zbytnia gorliwość. I owszem, w zgłaszaniu cudzych win jest rzeczą chwalebną, o ile nie byłoby niebezpie- czeństwa w zwłoce, iść raczej za tą zasadą ewangeliczną: upomnij w cztery oczy, napomnij w towarzystwie drugiego, a wreszcie, 52 Czyli przełożeni miejscowi; byli tak nazywani, ponieważ w dokumencie erekcyjnym jest powiedziane, że przełożony Zgromadzenia „będzie miał swych wikariuszy w każdym poszczególnym domu”. Por. Positio , s. 398 (Doc. XI, 4, § 10). 53 Mowa jest tu o kapitule win; por. NVS, s. 62, przyp. 80. 54 Jest to kara, jaką ponosił oskarżyciel, gdy nie udowodniono winy oskarżo- nemu. Por. Pwt 19, 18-21; Dn 13, 61-62.