Regula zycia

73 konieczne zebrania jeżeli się nie opamięta, donieś Kościołowi (por. Mt 18, 15-17). Co zaś dotyczy wad tych, co nie należą do Zgromadzenia, to do tego stopnia uważajcie, że to do was wcale nie należy, że nie sądźcie, byście mieli je ganić, chyba że wydawałoby się wam, że kierujecie się słuszną gorliwością. 4. Po raz drugi przełożony miejscowy niech zbiera swoich [podwładnych] w dni Pańskie, po wieczornym rozmyślaniu, albo w innym odpowiednim czasie, na konferencję duchową, którą wygłosi on sam albo ktoś inny z jego polecenia po łacinie lub w języku ojczystym, mową prostą, jasną, płomienną, dla pobu- dzenia ducha swoich [podwładnych] do ćwiczenia się w cnotach, do wykorzenienia namiętności i do starania się o doskonałość. Albo będzie można czytać jakąś pobożną książkę na ten temat, która by spokojnie, lecz skutecznie zachęcała wszystkich do miłości Boga, pójścia śladami Chrystusa, przestrzegania kar- ności zakonnej i wytrwania w świętej pokucie. Po zakończeniu konferencji niech zostanie wyznaczone jakieś umartwienie lub modlitwa albo inny akt cnoty, który powinien być wprowadzony w czyn przez wszystkich w ciągu tygodnia. Podczas tego samego zebrania przełożony będzie też mógł omówić ze starszymi coś, co dotyczy dobra publicznego, jeżeli tego będą domagać się oko- liczności albo konieczność. 5. Wreszcie niechaj wszyscy zbiorą się na powszechnie przyję- ty sygnał dzwonu dla wsparcia duszy jakiegoś członka Zgroma- dzenia odchodzącego z tego życia doczesnego, poprzez pobożne przestrogi, modlitwy i pokorne łzy, by ją polecić Bożej dobroci i miłosierdziu, pomagając po bratersku i ze wszystkich sił, aby ktoś w tej ostatniej walce nie był zagrożony co do swego zbawie- nia. Przełożony niech postara się rozsądnie o to, aby choremu nie tylko z największą miłością dostarczyć w odpowiednim czasie lekarstw dla wyleczenia, lecz zwłaszcza by go zaopatrzyć w spo- soby zabezpieczenia życia wiecznego, którymi są: szczere wy- znanie grzechów i wyrzeczenie się ich, wyznanie wiary, opowie- dzenie się przeciw podstępom szatańskim, powierzenie swojej duszy w ręce Boga i spowiednika, jak najpobożniejsze przyjęcie Najświętszej Eucharystii i ostatniego namaszczenia, wzywanie