Pisma-zebrane-Papczynski.indb

83 wprowadzenie do zwiastuna królowej sztuk 2. Prodromus Reginae Artium, sive Informatio Tyronum Elo- quentiae authore Stanislao a Jesu Maria ex Scholis Piis, editio II auctior, Varsaviae 1664; egz. KUL, sygn. XVII 339. 3. Prodromus Reginae Artium, sive Informatio Tyronum Eloqu- entiae authore Stanislao a Jesu Maria Piarum Scholarum, editio quarta, Cracoviae [b.d.]; egz. Ossolineum, sygn. XVII-372-II 2 . W przekładzie tym, zawierającym trzy wydania w jednym, można prześledzić zmiany, jakie Autor z własnej woli lub wbrew sobie, wprowadzał do kolejnych wydań swego dzieła. Wyda- nie I zawiera 204 strony (właściwie 206 stron na skutek błędnego oznaczenia niektórych stron). Dodatek ( Appendix ) zaczyna się od strony 191 (właściwie 193). Uzupełnienie ( Corollarium ) zaj- muje 24 strony liczone od nowa. A zatem I wydanie liczy 206 + 24 + faktycznie 8 stron nlb., co w sumie daje 238 stron. Wydanie II, poszerzone m. in. o dwa dodatkowe ćwiczenia w Dodatku , obej- muje 6 stron nlb. + 230 (właściwie 232) stron tekstu zasadniczego + 24 strony Uzupełnienia , czyli w sumie 262 strony. Wydanie IV ma nowy skład i zostało rozszerzone o jeszcze jedno ćwiczenie. Zawiera 4 strony nlb. + 194 strony tekstu zasadniczego (mylna 2 Warto zauważyć w tym miejscu, że Stanisław Estreicher (t. XXIV, s. 54) nie zna II wydania Prodromusa z 1664. Wymienia wyd. I z 1663, a po nim bezpo- średnio wydanie IV bez roku wydania. Od Szymona Bielskiego, Vita et scripta ... 1812, s. 210, dowiedział się o istnieniu wydania III pod zmienionym tytułem Prodromus rethoricus sive institutiones rhetoricae ... Varsaviae 1665. Wszystkie te wydania ukazały się w tzw. 8-ce, tj. w formacie 8 x 13 cm. Marian Plezia ( Doo- koła reformy szkolnej St. Konarskiego ..., Lublin 1953, s. 23) wymienia Prodromus Reginae Artium, sive Informatio Tyronum Eloquentiae „(Warszawa 1663, 2. 3. nie- znane, 4. Kraków b.d.)”, tzn., że nie znał miejsca i daty II wydania oraz nie wie- dział, że wydanie III ukazało się pod zmienionym tytułem. Zbigniew Rynduch ( Nauka o stylach w retorykach polskich XVII wieku , Gdańsk 1967) wymienia II wydanie Prodromusa (Ossol., sygn. XVII-37-II). Eugenija Ulčinaitė ( Teoria re- toryczna w Polsce i na Litwie w XVII wieku. Próba rekonstrukcji schematu reto- rycznego, Zakł. Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1984) wymienia I wydanie Prodromusa z 1663 roku. Mirosław Korolko ( Sztuka retoryki. Przewodnik ency- klopedyczny , wyd. II, rozszerzone, Warszawa 1998) wymienia I wydanie Prodro- musa . Jakub Zdzisław Lichański ( Retoryka od średniowiecza do baroku. Teoria i praktyka , Warszawa 1992, s. 92) wymienia I wydanie Prodromusa . Kazimierz Krzyżanowski MIC, wydawca wszystkich łacińskich dzieł Papczyńskiego w la- tach 1998–2001, przygotowując edycję Prodromusa , oparł się na IV wydaniu, ale włączył też wyjątki tekstu z wydania I i II.