Pisma-zebrane-Papczynski.indb

reguła ycia 58 i miesięcznej rekreacji 18 , oczywiście pozostawia się to jego roz- wadze. To bowiem prawo będzie mógł na mocy swej władzy w bojaźni Pana złagodzić co do ilości, jak i jakości, ze względu na osoby, miejsca i czasy. 3. Oprócz postów kościelnych i zwyczajowych w poszczegól- nych regionach, będziecie pościć o jednej zupie albo o chlebie i wodzie w wigilie siedmiu uroczystości Pani naszej oraz świę- tych: Michała Archanioła, Józefa, Stanisława 19 i Anny. Następnie od uroczystości św. Marcina (wyłącznie) do święta Niepokalanego Poczęcia Najwybrańszej Dziewicy i od jego okta- wy do uroczystości Narodzenia Pańskiego macie używać pokar- mów wielkopostnych, według miejscowego zwyczaju. A gdy wstrzemięźliwością ujarzmiacie ciało, jeszcze bardziej starajcie się powstrzymywać je od występków. W nieporządny bowiem sposób pości ten, kto ujarzmia część niższą, zaniedbu- jąc wyższą, i „nie jest owocne pozbawianie ciała pokarmu, jeżeli duch nie wstrzymuje się od grzechu” 20 . 4. A ponieważ miękkość odzieży sprzyja nie tylko pysze, lecz także żądzy cielesnej, dlatego wy, jako eremici, macie mieć szaty z najzwyklejszego płótna, raczej surowego i grubego: habit się- gający do kostek, który nie zamiatałby ziemi ani nie odsłaniałby zbytnio kostek; płaszcz krótki, sięgający każdemu do kolan; wło- siennicę z grubego płótna albo innego kłującego materiału. Wszystko koloru białego na cześć jaśniejącego bielą Poczęcia Matki Bożej, w której to odzieży należy zachowywać największą czystość. Brudne bowiem ubóstwo nikomu nie może się podo- bać 21 . 5. Stopy w lecie niech będą bose, w drewnianych sandałach, przynajmniej w domu. Poza domem i w zimie, ze względu na pewną przyzwoitość i dla zachowania zdrowia, dozwolone są 18 Nie wiadomo, jaki był program tego dnia rekreacyjnego mającego miejsce raz na miesiąc. Por. NVS, s. 44, przyp. 46. 19 Chodzi o św. Stanisława Szczepanowskiego, biskupa i męczennika (1030– –1079), którego imię nosił w zakonie o. Papczyński. Nie mógł to być św. Stani- sław Kostka, który został kanonizowany dopiero w 1714 roku. 20 Por. św. Leon Wielki, kazanie IV: De Quadragesima , PL 54, 276 (nr 157). 21 Por. IC, Rozmyślanie VIII: „O tej samej cnocie ubóstwa”, 2, s. 997.