Pisma-zebrane-Papczynski.indb

reguła ycia 56 statecznie we wszystko, na ile będą mogli w Panu, stosownie do naszych ustaw, lecz nie w nadmiarze. Chociaż każdemu wypada pamiętać, i owszem, naśladować niedostatek Króla niebieskiego, który, jak czytamy, nie miał nawet własnego mieszkania (por. Mt 8, 20; Łk 9, 58) i będąc pewnego razu spragnionym, nie wstydził się prosić o wodę (por. J 4, 7). Dlatego i wy, znajdując się w naj- wyższym ubóstwie 15 , cieszcie się bardzo, że wówczas możecie być prawdziwymi uczniami Chrystusa Pana i Jego naśladowcami. 3. A ponieważ posłuszeństwo strzeże czystości, zaś ubóstwo ją karmi, dlatego duch starający się usilnie o czystość niech ćwiczy się w posłuszeństwie i ubóstwie, a ją posiądzie. Chociaż w za- chowaniu owej anielskiej cnoty najbardziej będzie mogła być po- mocna każdemu skromność oczu i jak najczęstsze wznoszenie duszy do Boga, ucieczka od bezczynności, pogawędek, bezuży- tecznej lektury, roztropne unikanie niebezpiecznych kontaktów, umiłowanie celi i poszanowanie klauzury, żarliwe wzywanie po- mocy Ducha Świętego, Bogurodzicy Dziewicy, Anioła Stróża, świętego Józefa i świętych dziewic. Przełożeni zaś dołożą starań, by nie rzucić kogoś w jakieś nie- bezpieczeństwo zagrażające tak wielkiej cnocie ani by nie zanie- dbać kogoś znajdującego się w nim, jako że z powierzonych sobie [osób] zdadzą wobec Boga najściślejszy rachunek. rozdział iv Umartwienie 1. Do wewnętrznego umartwienia namiętności, pożądliwości, własnego sądu i woli, bez którego w żaden sposób nie można wy- 15 To „najwyższe ubóstwo” ( summa paupertas ) nie jest w ten sposób nałożone prawnie na Zgromadzenie Marianów, ale wskazane jest tu jako sytuacja, w której marianie mogliby się znaleźć na skutek pewnych czynników zewnętrznych. Nie- mniej na co dzień polecony jest duch najwyższego ubóstwa, czyli zadowalanie się tym, co rzeczywiście konieczne do życia, skromność, prostota i oszczędność w mieszkaniu i wyżywieniu, jak to widać z dalszych rozdziałów NV. I faktycznie, marianie żyli na ogół w „najwyższym ubóstwie”, jak o tym zaświadcza bp Wierz- bowski w 1679 roku. Por. Positio , s. 399, § 12; NVS, s. 42, przyp. 43.