Pisma-zebrane-Papczynski.indb

49 cel [zgromadzenia] i przyjmowanie [kandydatów] pobożnością i zapałem wspomagać modlitwą dusze wiernych zmarłych poddanych karom czyśćcowym, zwłaszcza żołnierzy i zmarłych wskutek zarazy 4 . 3. Nie będzie jednak zakazane tym, którzy byliby obdarzeni tego rodzaju zdolnościami, pokornie pomagać proboszczom w pracach kościelnych, jeżeli kiedyś, za uprzednim pozwoleniem ordynariuszy i przełożonych, zostaliby przez nich wezwani, gdyż nie jest dla was odpowiednie tak surowe życie kontemplacyjne, chociaż zostaliście założeni w stanie eremitów 5 . 4. Ci zaś, którzy starają się o przyjęcie do waszego Stowarzy- szenia, niech będą dobrze znani albo przynajmniej poleceni; niech okażą poza tym świadectwo prawego pochodzenia. Niech przychodzą z zamiarem prowadzenia doskonalszego życia, do- stosowania obyczajów do przepisów [Zgromadzenia] i zmierza- nia wytrwale do celu powołania; niech wreszcie nie będą uwikła- ni w żadne cenzury, długi i spory. 5. W wychowaniu nowicjuszy należy się trzymać Konstytucji apostolskich 6 i nie powinno się ich uważać za zdatnych do złoże- nia ślubów i przysięgi wytrwania, zanim zostaną dobrze wypró- szerzenia czci Niepokalanego Poczęcia, jak to jest powiedziane w NV: „Wszyst- ko [w odzieży] koloru białego na cześć jaśniejącego bielą Poczęcia Matki Bożej” (rozdz. IV, § 4). I zostało przez innych uznane, że biały habit oznaczał „candorem Immaculatae Conceptionis” ( ‘ blask Niepokalanego Poczęcia ’ ). Por. Positio , s. 523. 4 Już w dokumencie erekcji kanonicznej Zgromadzenia Marianów (1679) znajdujemy podobne sformułowanie jego drugiego szczególnego celu. Por. Po- sitio , s. 395 (Doc. XI, 4, § 2). 5 Od samego początku o. Papczyński starał się o uwolnienie siebie i swych współbraci od ograniczeń, jakie na ich działalność apostolską nakładał stan prawny eremitów (którego przyjęcie umożliwiło założenie i zwłaszcza erekcję Zgromadzenia Marianów). Udało mu się więc uzyskać (jak to widać już w NV z 1687) prawne uznanie możliwości zaangażowania marianów w pracę duszpa- sterską na zewnątrz klasztoru (choć przyznano ją w 1679 tym, którzy przebywali w Nowej Jerozolimie i mieli przebywać w innych otrzymanych z czasem placów- kach; por. Positio , s. 398, § 9). Co prawda, ta możliwość jest sformułowana dość ostrożne, jednak wiadomo, że de facto eremici marianie pod koniec XVII wieku prowadzili rozległe prace misyjne i duszpasterskie poza swymi klasztorami (por. wyżej , „Przedmowa informacyjna”, § 3, oraz listy polecające do Stolicy Świętej z 1699 roku. Por. Positio , s. 521-537). 6 Klemens VIII, konst. Cum ad regularem (19 marca 1603).