Pisma-zebrane-Papczynski.indb

325 cz : ogólny i właciwy kunszt kadej mowy – zestawienie ze sobą dwóch zdań, z których jedno wyni- ka z drugiego, przeciwnego ( contraria ) sobie ( commutatio , gr. análysis ). [A oto figury, które powstają przez dodanie ( per adiectionem ).] 4. Powtarzanie ( repetitio , gr. anaphora ) występuje wtedy, kie- dy następujące po sobie najmniejsze odcinki ( incisa ) lub człony ( membra ) zaczynają się od tego samego wyrazu. Cyceron mówi: „Co czynisz Tytusie Akcjuszu? Ty wnosisz do sądu sprawę o utratę życia 372 , ty wnosisz sprawę o popełnienie zbrodni, ty przychodzisz ze spisanym rejestrem cudzych mająt- ków. Czy nie podasz nam nazwiska tego, kto spisu dokonał, kto to opieczętował, kto to zaświadczył?” 373 . Pewną odmianą powtarzania jest epanalepsa ( epanalepsis, gr. epánalēpsis ‘podjęcie czegoś na nowo, powtórzenie’), kiedy ten sam wyraz stoi na początku i na końcu zdania. Cyceron mówi: „Widzieliśmy twoje zwycięstwo kładące kres walkom, miecza wyciągniętego z pochwy w mieście 374 nie widzieliśmy” 375 . Wergiliusz pisze: „Wiele o losy Priama pyta, o losy Hektora wiele” 376 . 5. Konwersja ( conversio , gr. antistrophé ) to figura słowna, w której to samo słowo powtarza się na końcu następujących po sobie członów zdania 377 . Cyceron mówi: „Poinformuj [sędziów], jaką kwotę Kluencjusz przekazał, skąd przekazał, w jaki sposób przekazał” 378 . 372 Tytus Akcjusz wystąpił z oskarżeniem Aulusa Kluencjusza Habitusa o otrucie ojczyma Oppianika. 373 Cyceron, Pro A. Cluentio 66. 374 Tj. w Rzymie. 375 Cyceron, Pro M. Marcello 6, 17. 376 Wergiliusz, Eneida I 750. Tłumaczenie I. Wieniewskiego, w. 748, zaciera epanalepsę: „Wciąż o Priama się pyta, to znowu o losy Hektora”. 377 W wyd. I i II czytamy w tym miejscu: „Np. za kogo umarł Bóg-Człowiek? Nie za aniołów umarł. Nie za sprawiedliwych umarł. Za grzeszników umarł.” 378 Cyceron, Pro A. Cluentio 44. Powtarzanie Epanalepsa Konwersja