Pisma-zebrane-Papczynski.indb

zwiastun królowej sztuk 324 – przeoczenie, pominięcie jakiegoś wyrazu (lub wyrazów; pri- vatio , gr. é kleipsis 365 ); – opuszczenie spójników między częściami zdań lub między zdaniami, co nadaje wypowiedzi pewną zwartość ( dissolutio , gr. asýndeton ) 366 ; – wysunięcie pewnego wyrazu na początek lub koniec zdania ( adiunctio , gr. dzeugma 367 ); – rozróżnienie wyrażeń synonimicznych ( disiunctio , dosł.: ‘rozdzielenie, odróżnienie’, gr. diályton , od dialýo ‘rozłączam’); – rozczłonkowanie zdania, członu, zaakcentowane żywszym głosem, wyrazem twarzy ( articulus , gr. anályton ) 368 ; – człon okresu ( membrum, gr. kolon ). c. tych, które powstają przez podobieństwo ( per similitudi- nem ), jest także sześć 369 : – paronomazja ( annominatio , gr. paronomasía ), zestawienie wyrazów o podobnym brzmieniu, ale o różnych znaczeniach; – zestawienie wyrazów [odmienianych przez przypadki] sto- jących w tym samym przypadku, mających takie same końcówki ( similiter cadens , gr. homoióptôton ); – zestawienie czasowników mających jednakowe zakończenie ( similiter desinens , gr. homoioteleuton ) 370 ; – zestawienie dwóch członów ( membra ) albo najmniejszych części zdań ( incisa ) o niemal równej liczbie zgłosek [ compar, gr. párison , a u o. Papczyńskiego isókolon ] 371 ; – zestawienie ze sobą dwóch zdań przeciwstawnych, przeciw- nych ( contrapositum , gr. antítheton ); 365 Ékleipsis od ekleípo ‘opuścić, pominąć’. 366 Por. Cyceron, De partitione oratoria 21; Kwintylian, Institutionis oratoriae IX 3, 50. 367 Dosł.: ‘zapora, most pontonowy, więzy, pęta’. Por. Rhetorica ad Herennium IV 38. 368 Por. Rhetorica ad Herennium IV 26. 369 Z tym, że pierwsza z tych figur ( annominatio , gr. paronomasía ) powstaje na cztery sposoby. 370 Por. Rhetorica ad Herennium IV 3, 5; u Arystotelesa jest to zakończenie paru wierszy lub zdań. 371 Por. Rhetorica ad Herennium IV 20, 27.