Pisma-zebrane-Papczynski.indb

323 cz : ogólny i właciwy kunszt kadej mowy – powtarzanie tego samego wyrazu lub zwrotu na początku zdań (okresów) ( repetitio , gr. anaphorá ) 359 ; – powtarzanie tego samego wyrazu na końcu zadania ( conver- sio , gr. antistrophé lub epiphorá ); – połączenie anafory z epiforą ( complexio , gr. symploké ), [po- łączenie repetycji z konwersją, czyli powtórzenie tych samych wyrazów lub grup wyrazów na początku i na końcu kilku zdań lub członów zdania rozwiniętego]; – anadiploza (gr. anadíplôsis 360 ) to powtórzenie jednego lub kilku wyrazów 361 ; – gra słów ( traductio , gr. polýptôtos ), użycie tego samego wyra- zu w różnych przypadkach; – zabieg stopniowania wyrażeń w mowie ( incrementum , gr. aúksēsis ) 362 ; – gradacja, stopniowanie ( gradatio , gr. klimaks 363 ), uszerego- wanie wyrażeń o coraz silniejszym lub słabszym nasyceniu uczu- ciowym albo znaczeniowym; – nagromadzenie wyrazów o różnej postaci, a pokrewnym znaczeniu ( congregatio , gr. synōnymía ); – połączenie zdań lub członów zdania wieloma spójnikami ( multicopula , gr. polysýntheton 364 ) ; a ja [pisze Autor] dodaję do nich dziesiątą figurę, epitet (gr. epítheton ‘epitet, przydawka’), choć jestem świadom tego, że nie- którzy zaliczają ją do tropów i wymieniają jako jeden ze sposo- bów antonomazji [por. rozdz. VII, § 6]. b. takich, które powstają przez opuszczenie (odjęcie, per detra- ctionem ) wyrazu (lub wyrazów) jest sześć: 359 Por. Rhetorica ad Herennium IV 19. 360 Zgięcie, powtórzenie, podwojenie, łac. conduplicatio ‘podwojenie’. 361 Por. Rhetorica ad Herennium IV 28, 38; anadiploza to również rozpoczyna- nie nowego zdania ostatnim wyrazem zdania poprzedniego, a szerzej: rozpoczy- nanie nowego akapitu tekstu od słowa lub myśli zasygnalizowanych w ostatnim zdaniu poprzedniego akapitu, co ma zapewnić większą ciągłość tekstu. 362 Por. Kwintylian, Institutionis oratoriae VIII 4, 3. 363 Dosł.: ‘schody’. Por. Rhetorica ad Herennium IV 25, 34. 364 Dosł.: ‘bardzo złożone’.