Pisma-zebrane-Papczynski.indb

zwiastun królowej sztuk 290 b. użycie przymiotników w stopniu wyższym [komparaty- wów]. Cyceron pisze: „Nie ma większej widowni dla cnoty niż własne sumienie”. c. Użycie właściwych przymiotników. Sarbiewski, Lyrica I 2, pisze: „W chórze na przemian występuje śmiech wraz z jękiem, A wilgotnym łzom suche żarty towarzyszą”. d. użycie zaimków. Cyceron tak pisze: „Ciebie cieszy, co twoje, mnie – co moje”. e. użycie rzeczowników połączonych z rzeczownikami w do- pełniaczu [genetywie]. Cyceron pisze: „Najwięcej rozkoszy spra- wia świadomość dobrze przeżytego życia oraz wspominanie licz- nych dobrych uczynków”. f. użycie przymiotników w znaczeniu rzeczowników 204 . Cy- ceron tak pisze: „Czymś chwalebnym jest oddawanie każdemu tego, co mu się należy 205 . g. użycie imiesłowów. Cyceron powiada: „...życia wypełnione- go cierpieniem trzeba jak najbardziej unikać” 206 . h. użycie czasownika zamiast rzeczownika. Cyceron pisze: „Wielką pociechą jest być wolnym od winy” 207 . i. użycie bezokolicznika zamiast czasu przeszłego niedokona- nego. Cyceron mówi: „Kiedy rabował, wołał 208 , że nic niegodzi- wego nie uczynił 209 , że nic złego nie popełnił 210 . j. użycie figury gramatycznej enallage (gr. enallagé ‘zamiana’), o czym jest mowa w Królowej sztuk pod koniec rozdziału o skład- ni ( syntaxis ) 211 . 204 Tzw. substantyzowane adiectiva . 205 Słynna zasada suum cuique . 206 Cyceron, De finibus bonorum et malorum ( O najwyższym dobru i złu ) I 12, 47, (tłum. W. Kornatowski), w: Marcus Tullius Cicero, Księgi akademickie. O naj- wyższym dobru i złu. Paradoksy stoików. Rozmowy tuskulańskie , dz. cyt. 207 Ciceron, Ad Familiares VII 3, 4. 208 W oryg.: clamare zamiast clamabat . 209 W oryg.: fecisse zamiast fecit . 210 W oryg.: commisse zamiast commissit . 211 W oryg.: de qua v. Em. circa fine Synt. Powinno być: de qua vide em – bez kropki i małą literą! – circa finem Syntaxis . Em to skostniała forma imperatywu