Pisma-zebrane-Papczynski.indb

zwiastun królowej sztuk 254 mając dzięki majątkowi, środkom pieniężnym czy bogactwu ogromne możliwości, starać się zapewnić sobie to, co się nabywa za pieniądze, a więc konie, służbę, wytworną odzież i kosztow- ne wazy, nie pozyskiwać natomiast przyjaciół, tego najlepszego i najpiękniejszego – że tak powiem – sprzętu życia!” 87 . A oto epigram na trefnisia Ollusa: „Burzysz, budujesz, układasz, podnosisz, a także przypalasz Ogniem i grzebieniem wraz | dręczysz czuprynę swą. Jakże mądry byś był, gdybyś czuprynę zostawiwszy, W głupią głowę swą | sztuki mocno wbił” 88 . c. Wtedy kiedy przeprowadza się argumentację od równego do równego (sobie). Cyceron tak porównuje Archiasza z Enniuszem: „Toteż twórcę tych pochwał, człowieka pochodzącego z Rudii 89 , przodkowie nasi obdarzyli obywatelstwem. A my mielibyśmy je odebrać temu Haraklejczykowi, którego tyle miast pragnie sobie pozyskać i który jest u nas pełnoprawnym obywatelem?” 90 . A oto dowcip o Gunebaldzie niepoecie w porównaniu z Bren- nusem niehistorykiem: „Nie uważasz, Brennusie, Gun(e)balda za poetę, i słusznie, Gun(e)bald słusznie też | przeczy, że dzieje znasz. „Obecność Boga Kiedy złego coś czynisz, wstyd ci, że ja na to patrzę. Czemu, gdy patrzy Bóg, więcej wstydu nie masz?”. 87 Cyceron, Laelius de amicitia ( Leliusz o przyjaźni ) 15, tłum. W. Kornatow- ski, w: Marcus Tullius Cicero, O starości , O przyjaźni. Topiki , Warszawa 1963. Tego cytatu nie ma w wyd. I i II. 88 Kim jest ów Ollus i kto jest autorem epigramu? Niejaki Ollus występuje w mowie Cycerona Pro Sestio 18, ale to chyba nie ten, a może właśnie ten, i to na niego Autor ułożył epigram? Nie ma takiego epigramatu w dwunastu księgach tzw. epigramów właściwych Marcjalisa. W Liber spectaculorum , Xenia i Apop- horeta też go chyba nie ma, bo utwory te mają inny charakter. A może to po pro- stu Autor chce zażartować sobie z jakiegoś współczesnego sobie Ollusa, czyli po polsku z Ktosia. Bo trzeba wiedzieć, że łacińskie ollus to oboczna forma (a może tylko inna wymowa?) zaimka nieokreślonego ullus (deminutivum od unus ; gen. sg. poet. ullius ) „jakiś”, a po przeczeniu „żaden”. Łac. nullus to tyle co ne-ullus. Ollus Quiris to „jakiś tam obywatel rzymski”. W I i II wydaniu Autor wymienia twórcę tej fraszki: „utalentowany Albert Ines”. 89 Tj. Enniusza. 90 Cyceron, Pro Archia poeta 9, 10, (tłum. D. Turkowska); w: Marek Tulliusz Cyceron, Mowy , tłum. St. Kołodziejczyk, J. Mrukówna, D. Turkowska, Kęty 1998. Należy bardziej troszczyć się o głowę niż o czuprynę Od równego do równego