Pisma-zebrane-Papczynski.indb

16 przedmowa liturgia Kościoła. Widoczne jest to szczególnie w dziele Mistycz- na świątynia Boga, w którym przytacza wypowiedzi św. Amb- rożego, św. Augustyna, św. Bazylego i św. Grzegorza Wielkiego. Ważne miejsce w nauczaniu Papczyńskiego zajmowali wybitni teologowie, jak św. Bernard z Clairvaux i św. Tomasz z Akwinu. Pierwszy z nich oddziałał na koncepcję jego myśli o Maryi, drugi zachwycił go niezrównaną mądrością. Św. Stanisław Papczyń- ski znał też, co warte zauważenia, pisma św. Teresy od Jezusa. Ponadto znane mu były pisma ascetyczne Kaspra Drużbickiego, Daniela Pawłowskiego i Mikołaja z Mościsk, jak też prace o te- matyce kaznodziejskiej i z zakresu retoryki Kazimierza Kojało- wicza. Od Drużbickiego nauczył się doceniać łaskę chrztu świę- tego i okazywać za to wdzięczność Bogu, niemniej wszystkich innych polskich teologów tego okresu przewyższył Papczyński głębią swego myślenia i wnikania w objawione słowo Boże. Duża część źródeł, z których czerpał nasz Święty była napisana po ła- cinie; doskonała znajomość tego języka pozwoliła mu na swo- bodne korzystanie z bogatego skarbca kultury starożytnej, jak też myśli średniowiecznej i nowożytnej. Jego teologiczna doktryna dobrze wyraża ducha autentycznej tradycji chrześcijańskiej, któ- ra swą aktualność zachowuje także obecnie. Wszystko to świadczy o tym, że pisma św. Stanisława Papczyń- skiego, pomimo upływu ponad trzech wieków od ich powstania, nie straciły aktualności i nadal są skuteczną pomocą w osiąganiu chrześcijańskiej, a w szczególności zakonnej doskonałości i świę- tości. Dla członków Zgromadzenia Księży Marianów doktryna ta posiada znamienny wydźwięk; skoro bowiem Założyciel tego Zgromadzenia cieszy się chwałą świętych w niebie, a jego Odno- wiciel arcybiskup Jerzy Matulewicz – chwałą błogosławionych, to i doktryna ta, którą głosili i kierowali się w swym życiu, pro- wadzi ku szczytom chrześcijańskiej doskonałości. Można zatem mówić, że św. Stanisław Papczyński jest autentycznym mistrzem życia duchowego. ks. prof. dr hab. Jerzy Misiurek, KUL