Pisma-zebrane-Papczynski.indb

173 cz : wiczenia wstpne wymowy ma ich wszystkich skupionych w swym łonie i już nie raz odczu- wała [bóle porodowe w postaci] wybuchów, potyczek, bitew, kie- dy cała pogrążała się w płomieniach i rozżarzonych popiołach. Za panowania Tyberiusza 198 te walki Gigantów zniszczyły w ciągu jednej nocy dwanaście azjatyckich miast 199 . Zgodnie z zapowiedzią Anaksymandra z Miletu 200 , walki te zrównały z ziemią miasto Lakedaimon 201 oraz naruszyły znaczną część pasma górskiego Tajget 202 . One też w tym samym roku 203 , w którym doszło do walki wojsk rzymskich z punickimi 204 , wstrząsnęły pięćdziesiąt siedem razy prawie całym globem ziem- skim 205 . Te same walki Gigantów za konsulatu Lucjusza Marcjusza i Sekstusa Juliusza na polach Mutiny 206 tak pobudziły do pojedyn- ku dwie góry, że z nastaniem dnia ścierając się ze sobą i atakując z jak największym hałasem, a odskakując od siebie napełniły po- wietrze ogniem i dymem, co stanowi niezawodny znak pojedynku i konfliktu 207 . Jeślibyśmy chcieli przywołać świeższe dowody, to – jak sły- chać – niedawno 208 w Dalmacji słynne miasto Raguza 209 zostało w wyniku takiej walki synów Ziemi, Gigantów, pochłonięte i cał- kiem zniszczone. A zatem jeśli zgodnie ze świadectwem bada- czy natury 210 będziemy uważali Gigantów za duchy zamknięte w ziemi albo za takich ludzi, których duszy nie krępują nakazy 198 14-37 po Chr. 199 Por. Pliniusz Starszy, Naturalis historia, II 86, 28. 200 Por. FVS 12 A 28; wątpliwe świadectwo Ammiana Marcellina, IV wiek po Chr., ostatniego wielkiego historyka rzymskiego; tłumaczenie innych świadectw oraz dwóch zachowanych fragmentów Anaksymandra w: Bogdan Kupis, Preso- kratycy. Anaksymander, „ Meander“ 3-4 (2001), s. 231-234. 201 Tj. Spartę, stolicę Lakoniki, główne miasto Peloponezu. 202 Na południowym Peloponezie. 203 217 przed Chr. 204 Tj. kartagińskimi; wojna zakończyła się zwycięstwem Hannibala nad kon- sulem Gajuszem Flaminiuszem. 205 Por. Pliniusz Starszy, Naturalis historia, II 81. 206 Dzisiejsza: Modena w Galii Cisalpińskiej, ściślej w Galii Cispadańskiej po prawej stronie Padu, gdzie Antoniusz oblegał Marka Juniusza Brutusa. 207 Por. Pliniusz Starszy, Naturalis historia , II 85, 28. 208 W 1667 roku. 209 Dzisiejszy: Dubrownik. 210 Tj. filozofów przyrody.