Pisma-zebrane-Papczynski.indb

12 przedmowa skonalenia siebie ( Wejrzenie w głąb serca). Osoby zakonne we- zwane są w szczególny sposób do zdobywania cnót. Cnoty bo- wiem, zawierając w sobie właściwości jaśniejące i wieczne, gotują nam jasność nieskończoną i nieśmiertelność (Zwiastun królowej sztuk). Zdobywa się je bowiem często w mozolnym trudzie, dzię- ki wytrwałemu naśladowaniu Chrystusa. Cnoty upodabniają nas do Niego i są jakby „stygmatami” Chrystusowego ucznia. Potrze- ba zatem upodabniać własne życie do sposobu życia naszego Mi- strza, Jezusa Chrystusa ( Ukrzyżowany Mówca). Uległ tu nasz Autor wpływom Tomasza à Kempis, który do- magał się również od dążących do doskonałości zrezygnowania z wszystkiego, co nie prowadzi ku Bogu. W idei naśladowania Zbawiciela, Papczyński bardzo mocno akcentował związek z Chrystusem cierpiącym. Poprzez Jego mękę można najlepiej odczytać ogrom Bożej miłości. Z męki tej jednak spływają na człowieka moc i siła, pozwalające prowadzić życie autentycznie chrześcijańskie. Wielką zasługą Papczyńskiego jest też przybliżenie ewange- licznej wizji Chrystusowego Kościoła, będącego nie tyle insty- tucją, co przede wszystkim winnicą Pańską. W niej znajdą pracę wszyscy zaproszeni i powołani, tu mogą zrealizować swoją mi- sję i wewnętrznie się udoskonalić. Nasz Święty dostrzega w tej winnicy różnorodne zajęcia, jak przepowiadanie słowa Bożego, szafarstwo sakramentów świętych i inne prace wspomagające ( Wejrzenie w głąb serca ). W swych pismach o. Papczyński uznawał kontemplację Boga za jedno z największych dóbr udzielonych człowiekowi. Prowa- dzi ona do ścisłego zjednoczenia z Bogiem – Najwyższym Do- brem. Jeśli szczęśliwość zbawionych w niebie wyraża się w oglą- daniu Boga i cieszeniu się Jego obecnością, to kontemplujący Go doznają już tu, na ziemi, przedsmaku tego szczęścia. Centralne miejsce w kontemplacji zajmuje osoba Chrystusa, Jego życie, męka, śmierć i zmartwychwstanie. Osoba zakonna może, według o. Papczyńskiego, przeżywać zachwyty, wizje, oświecenia i pory- wy ducha, ale nie powinna przywiązywać do tego wagi ( Mistycz- na świątynia Boga).