Pisma-zebrane-Papczynski.indb

1285 apologia wystpienia z zakonu szkół pobonych rała, a ja zostałem obezwładniony jeszcze większymi prześlado- waniami i wrogościami. Przychylność i miłość Polaków uczyniła najbardziej nieprzyjaznymi wobec mnie Niemców, których po- pierał i bronił znakomicie Generał, Sycylijczyk 200 . Pamiętam, że po raz wtóry w tym sensie prosiłem o zwolnienie, gdyż milsi mu byli Niemcy rządzący nami 201 niż Polacy znoszący ciężar dnia i upalenia; aby zatrzymawszy ich, pozwolił mnie, nielubianemu, odejść ze świętą miłością 202 . Co sprawiłem? Wciąż na nowo wy- dawano polecenie uwięzienia mnie 203 . Dlatego też – zważywszy na tak wielkie miotania umysłów podburzonych z mego powo- du – czy nie powinienem był, nakłoniony prawdziwą miłością, dla przywrócenia spokoju – ciszy morskiej 204 , usunąć się ze Zgro- madzenia Szkół Pobożnych? Przyczyna czwarta: przeszkody w wykorzystaniu wrodzonych zdolności 50. Niech mi będzie wolno bardzo skromnie dorzucić na za- kończenie to, co spowodowało, bądź przyniosło bardzo przykrą zgryzotę wielu znakomitym mężom. Wstąpiłem ja do najświęt- szego Instytutu Szkół Pobożnych i tak przyjmowałem i wykony- wałem prace mi powierzone, aby także w przyszłych czasach i dla ska w Podolińcu należała od 1642 roku do wiceprowincji polskiej, a od 1662 roku do prowincji polskiej. 200 Tzn. Kosma Chiara, pochodzący z Sycylii. 201 „Niemcy rządzący” to: prowincjał Wacław Opatowski (1665–1671), rek- tor domu rzeszowskiego Michał Kraus (1666–1671) oraz rektor w Podolińcu, Gliceriusz Neumann (1664–1673). Jednak w tym czasie trzej pozostali rektorzy byli Polakami. 202 Była to druga prośba O. Papczyńskiego o zwolnienie z Instytutu Pijarów, wysłana do generała Chiary prawdopodobnie ok. 15 października 1669 roku. List ten nie zachował się do dzisiaj i nie wiadomo dokładnie, jaka była jego treść. Por. Positio , s. 147 (Doc. VI, intr. A, 2). 203 Nie ma żadnego potwierdzenia, że o. Papczyńskiego więziono lub próbo- wano to uczynić w 1669 roku. 204 Tak może być też tłumaczone użyte tu słowo malacia , w odniesieniu do burzy (morskiej), o której jest mowa w poprzednim paragrafie. Por. Jon 1, 15: „I ustało morze od wzburzenia swego”.