Pisma-zebrane-Papczynski.indb

1279 apologia wystpienia z zakonu szkół pobonych Pobożnych przyjmować żadnych nieruchomości ani z tytułu spadku, ani z tytułu darowizny 173 , a nawet nie mogą przyjmować rocznych czynszów 174 . Gdyby nie zezwolił na to Aleksander VII, również sprzęt kościelny, zgodnie z najwyższym ubóstwem, nie powinien dopuścić niczego z jedwabiu, niczego ze złota lub sre- bra, z wyjątkiem czaszy kielicha 175 . A jednak przeciwnie, cóż się dzieje? Niech osądzą ci, którzy z pobożnej ciekawości porównują rzeczy najnowsze z Instytutem Szkół Pobożnych, odznaczającym się pobożnością 176 . 36. Dla zachowania czystości nakazane zostały w Konstytu- cjach przez błogosławionego Założyciela pewne wstrzemięź- liwości, które już są chwiejne i powoli otrzymuje się od nich dyspensy 177 . Do posłuszeństwa należy, aby również przełożeni byli posłuszni prawom, jako też podwładni im i przełożonym. Ja wszakże spostrzegłem, że coś innego się dzieje, gdy oto słychać było, jak niektórzy krzyczeli: „Możesz iść do piekła, byle byś tylko był posłuszny” 178 ; i ja z żadnego bardziej powodu nie znosiłem niezmiernych wichrzeń, niż z tego, że naraziłem się przełożo- nym, którzy nie tylko otwarcie, lecz także przemocą deptali pra- wa domowe i papieskie, jak to gotów jestem udowodnić najwy- raźniejszymi świadectwami 179 . 173 A jednak wolno im było przyjmować ww. nieruchomości na własny użytek. Por. SH, s. 61, przyp. 126. 174 Tak było wg Konstytucji pijarów (por. ConstSP, cz. II, rozdz. V, nr IV). Od 1656 roku jednak było to dozwolone na mocy breve Dudum felicis recordationis Aleksandra VII. 175 Por. SH, s. 62, przyp. 128, gdzie podane są ustawy pijarskie, które to po- twierdzają. 176 O. Papczyński sygnalizuje tu pewną tendencję zmierzającą do złagodzenia ubóstwa u pijarów, choć owo złagodzenie zaczęło się w 1656 roku na drodze legalnej. Por. SH, s. 62, przyp. 129. 177 Por. ConstSP, cz. II, rozdz. IV, nry I -VI, gdzie przepisane są też posty ( ieiu- nia ), oczywiście określone tu mianem „wstrzemięźliwości” ( abstinentiae ). Co do dyspens od nich, por. tamże, przyp. 83, 87-90. 178 Tak mogli odpowiadać przełożeni, gdy podwładni nie chcieli słuchać pew- nych rozkazów, uznając je za niezgodne z prawem kościelnym i uważając, że ich wykonanie byłoby grzechem ciężkim. 179 Por. §§ 2-33.