Pisma-zebrane-Papczynski.indb

1211 wprowadzenie do panegiryku królewskiego program i sposób rządzenia, dzięki któremu książę mógłby zy- skać „przychylność łaskawego Boga” i zapłacić za „dobrodziej- stwo” obdarzonej szczególną opieką Rzeczpospolitej. W ten spo- sób został odmalowany idealny obraz króla katolickiego. PPM kończy się krótkim przyzwaniem błogosławieństwa Bo- żego nad nowym królem i Rzeczpospolitą jemu poddaną. Na zakończenie dołączony jest krótki utwór poetycki pt. Prośba do Najświętszej Dziewicy Maryi Królowej Polski za Królewski Maje- stat , którego autorem jest bez wątpienia o. Papczyński znany ze swej Maryjnej pobożności. Wydaje się, że wybór księcia Michała Korybuta Wiśniowie- ckiego na króla Polski bardzo podobał się o. Papczyńskiemu. Gdy bowiem dotarła do niego wiadomość „o wyborze księcia Micha- ła Korybuta na króla Polski”, „sam dźwiękiem dzwonów zwołał wszystkich”, tzn. pijarów Kolegium Warszawskiego, „do śpiewa- nia hymnu Ciebie, Boga, wychwalamy ”. Świadczy o tym również fakt obecności o. Papczyńskiego podczas koronacji, w dniu 29 września 1669 roku, w Krakowie 4 . Dlaczego ten wybór był mu tak miły? Wydaje się, że przede wszystkim dlatego, iż został wybrany „Piast”, Polak, a nie żaden z zagranicznych kandydatów. Dlatego w Panegiryku po wielekroć z radością podkreśla, że został wybrany Piast. Michał Korybut mógł być tutaj rozumiany nie tylko jako sukcesor Jagiellonów, ale właśnie Piastów – „odnowiciel dynastii”. Król Michał wychwalany jest przez o. Papczyńskiego być może przesadnie, lecz taki jest styl mowy panegirycznej, w której bar- dziej podkreślane są cnoty oczekiwane, niż istniejące. Podobnie „heroiczne czyny” należy tu brać w nawias barokowego stylu. W istocie, książę Michał Korybut Wiśniowiecki został wybra- ny na króla Polski jako „Piast”, dzięki zasługom swojego ojca, 4 O. Papczyński w CP opisuje swoje wrażenia z koronacji króla Michała w taki sposób, jakby był jej naocznym świadkiem. Wydaje się, że w tym czasie już prze- bywał w pobliżu Krakowa. Jest też możliwe, że Papczyński podczas koronacji Korybuta Wiśnowieckiego sam odczytał Panegiryk , bowiem wtedy odczytano trzydzieści penegiryków. Por. W. Kochowski, Roczników Polski Klimakter IV, obejmujący dzieje Polski pod panowaniem Króla Michała , Lipsk 1853, s. 51.