Pisma-zebrane-Papczynski.indb

1193 doktor anielski O czym więcej mam przypomnieć? Szybciej by mi zabrakło światła dnia i daru mowy, niżbym zdołał wyliczyć w tej sprawie albo świadectwa, albo przykłady. Słowem, anielskie są wszyst- kie dzieła cudowne, a cudowne są te, które są anielskie. Stąd również, jeżeli chcielibyśmy udowodnić, że nauka Tomasza jest anielska, pozostałoby nam tylko dowieść, że jest ona cudowna. A to jest oczywiste. Bowiem oprócz tego, że ją zdobył w spo- sób przekraczający wszelkie ludzkie możliwości, to należy w niej w szczególności podziwiać, że jest ona uznawana, kochana i roz- wijana przez wszystkich uczonych, przez wszystkie akademie, sobory, wreszcie przez cały Kościół ortodoksyjny. Uważa się, że język Marka Tuliusza posiadał pewien wabik, dzięki czemu zawsze przeciągał na swoją stronę tak senatorów, jak i ekwitów, i lud rzymski 42 . Tego samego rodzaju jest nauka Pana Akwinaty, która, [nawet] jeśli wszystkie szkoły teologów [i] wszystkie kate- dry uczonych nie we wszystkim [za nią] postępują, to [jednak] jest ona przynajmniej przedmiotem [ich] podziwu, zdumienia, wielkiego szacunku. I tak jak niegdyś do wyroczni Apollina delfickiego przybywał cały świat, aby dowiedzieć się rzeczy przyszłych, aby zbadać tak skutki przyczyn, jak i przyczyny skutków 43 , tak i nieco przed owymi upadłymi, współczesnymi czasami całe chrześcijaństwo zwraca się ku odnośnym księgom [zawierającym] przedziwną naukę tego najmędrszego spośród teologów Feba 44 , jakby do ja- kiejś świątyni mądrości. Ile w nich czyta wniosków, tyle wyrocz- ni, ile zdań tyle, odpowiedzi. 42 Chodzi o mówcę rzymskiego Marka Tuliusza Cycerona (106–43 przed Chr.). Por. również: Maria Cytowska, art. „Cyceron, Marcus Tullius Cicero”, w: WEP 2, 644–646, gdzie czytamy: „Cyceron znał wszystkie ówczesne style reto- ryczne (...) i umiał się nimi mistrzowsko posługiwać. Umiał utrzymać w napięciu uwagę słuchaczy, stosując zmianę nastrojów w obrębie jednej mowy”. 43 Por. Franciszek Drączkowski, art. „Delfy”, w: EK III, kol. 1130: „Znaczenie i sławę zawdzięczały Delfy wyroczni, udzielającej odpowiedzi przez usta Py- tii, kapłanki Apollona (...); z bełkotu słów i dźwięków, jakie wydawała podczas wieszczego transu, kapłan-prorok spisywał odpowiedzi, często bardzo zawiłe i dwuznaczne”. 44 Febus (gr. Foibos – ‘jaśniejący’) – przydomek Apollina jako boga światła i słońca.