Pisma-zebrane-Papczynski.indb

1185 doktor anielski Cóż innego oznaczało siedem orłów znalezionych w fałdach szaty małego Mariusza, jeśli nie siedem jego konsulatów, któ- re sprawował z nie mniejszą chwałą ludu rzymskiego niż swoją [własną] 10 ? Przejdźmy do Filipa, który przez nikogo nie był uznawany za drugiego spośród królów – ani z uwagi na wielkość syna, ani [z uwagi na] własną dzielność. Ten kiedyś, podczas snu żony Olimpiady, odcisnął na jej łonie pieczęć naznaczoną kształtem lwa. Niedługo potem zdarzenie dowiodło, że nie śnił na próżno. Olimpiada bowiem urodziła mu takiego syna, który swoją wielką odwagą przewyższył wszelkie lwy 11 . Nie można tu pominąć Atii, niewiasty słynnego rodu, która podczas wieczornego spoczynku poczuła, że jej wnętrzności wznoszą się ku górze i rozlewają po całej ziemi. Władza, zwy- cięstwa, tryumfy, chwała dowiodły, że niemała w [tym] śnie była tajemnica zrodzonego z niej Cezara Augusta. Panowaniem bowiem nad całym światem – mając za wodza cnotę, za towa- zdawała się potwierdzać legendę, że w kolebce rój pszczół osiadł na jego ustach. Podobnie opowiadano o (...) Pindarze”. 10 Chodzi o Mariusza (Caius Marius: 156–86 przed Chr.), wodza i polityka rzymskiego, krewnego Cezara i przywódcę stronnictwa popularów. W latach 134–133 walczył w Hiszpanii w szeregach armii Scypiona Młodszego, w 115 zo- stał namiestnikiem tej prowincji. W 108 brał udział jako legat w wojnie z Jugur- tą, w 107 został konsulem i w 106 pokonał ostatecznie Jugurtę. Potem – wobec groźby najazdów Cymbrów i Teutonów – obierany był w 104–100 rokrocznie konsulem. Teutonów pokonał w 102 pod Aquiae Sextiae, Cymbrów w 101 pod Worcelle. Zmarł w kilka dni po objęciu po raz siódmy konsulatu. Por. Słownik kultury antycznej , Warszawa 1989. Sam Papczyński mógł czerpać te informacje z Żywotów sławnych mężów Plutarcha, gdzie czytamy o Mariuszu: „Mianowicie, kiedy był jeszcze małym chłopcem i żył na wsi, złapał raz – jak opowiadał – do swojego płaszcza spadające gniazdo orle z siedmiu młodymi orlątkami. Widzieli to jego rodzice. Uważając to wszystko za cudowne jakieś zdarzenie, poszli po wytłumaczenie tego do wieszczków. Ci wtedy dali im odpowiedź, że będzie on najsławniejszym na świecie człowiekiem, przeznaczeniem jego jest osiągnąć sie- dem razy najwyższe dowództwo i władzę” ( Żywoty sławnych mężów, Wrocław 1953, s. 527). 11 Chodzi tu o Aleksandra Wielkiego (356–323 przed Chr.), króla Macedonii od 336 roku, syna Filipa II i Olimpias. Por. Słownik kultury antycznej , dz. cyt. O przedstawionym zdarzeniu pisze również Plutarch: „Filip w jakiś czas po za- ślubinach ujrzał we śnie, że on pieczętuje żywot swej żony. Rzeźba na pieczęci, jak widział, posiadała obraz lwa. Wieszczkowie wytłumaczyli to widzenie (...), że ona nosi płód (...) dziecko pełne ducha i o naturze lwa”.