Pisma-zebrane-Papczynski.indb

chrystus cierpicy 1156 był Syn Człowieczy: aby wszelki, który Weń wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (J 3, 14-15). O, krzyżu najchwalebniejszy, na którym podniesiony na po- dobieństwo węża Syn Boży, wysuszył jad węża starodawnego, a nam przyniósł życie wieczne! O, drzewo przebłogosławione, na którym zawisło Zbawienie świata! O, drzewo najszlachetniejsze, które stało się tronem Króla chwały! Niegdyś przynoszący wstyd, teraz jest już krzyż tronem i rydwanem Boga. Tak wielki jest ma- jestat krzyża, jak wielki majestat, jak wielka dzielność, jak wiel- kie męstwo, jak wielka wytrwałość, jak wielka wobec nas miłość Ukrzyżowanego. Kto ten najświętszy krzyż obejmuje? Nasz Bóg. Z jakiej przyczyny obejmuje? Naszego zbawienia. Z jakim uspo- sobieniem obejmuje? Pełnym miłości i męstwa. Ujął to wszystko w bardzo krótkich, lecz pełnych treści słowach św. Izydor 60 : „Syn Boży cierpiał dla nas i został niewzruszony; nie uniósł się gniewem na tych, którzy Mu zadali tyle krzywd; nic nie odpowiadał, lecz na podobieństwo miedzianego węża pozosta- wał nieruchomy” (orat. 25). Wreszcie, ponieważ nie miejsce czyni szacownym człowieka, lecz człowiek miejsce, pomyślcie, jeśli jesteście w stanie to zrobić, jakim szacunkiem powinno cieszyć się teraz to niegdyś bez sza- cunku drzewo, które uczynił szacownym przez swe wiszenie [na nim] Ten, którego godności, wzniosłości, blasku nikt nie zdoła objąć rozumem. Dlatego obecnie, jak pisze św. Hieronim, „wize- runek zbawczego krzyża ozdabia purpury królewskie, błyszczące klejnoty koron”. Zwróć uwagę na chwałę samego krzyża: „na gło- wie królów umieszczony jest ten krzyż, z którego nieprzyjaciele szydzili” – dodaje św. Augustyn. 2. Sądzę, że ze względu na wasze przywiązanie do ukrzyżo- wanego Króla chwały chcecie dowiedzieć się o sposobie postę- powania [związanym] z samym krzyżowaniem. Bardzo zwięźle opisuje je św. Mateusz: „A ukrzyżowawszy Go, rozdzielili szaty Jego, rzuciwszy los, aby się wypełniło, co było powiedziane przez Proroka mówiącego: «Rozdzielili sobie odzienie moje, a o suknię 60 Patrz: Rozważanie IV, s. 1144, przyp. 51.