Pisma-zebrane-Papczynski.indb

1155 rozwaanie vi: chwalebny krzy chcą zadośćuczynienia za tę niegodziwą zagładę. „Odpowie- dzieli królowi: «Męża, który nas starł i stłumił niesprawiedliwie, tak wygładzić mamy, żeby ani jeden nie został z rodu jego we wszystkich granicach izraelskich. Niech nam dadzą siedmiu mę- żów z synów jego, żebyśmy ich ukrzyżowali» [...]; i [...] ukrzyżo- wali” (2 Sm 21, 5-6.9). Nie mogła być surowiej pomszczona rzeź niewinnego ludu, niż przez bardzo okrutne katusze doszczętnie wyniszczonego na krzyżach potomstwa królewskiego. A chyba nawet była, i jak najbardziej była słuszna taka hańba synów i po- tomków Saula, że zginęli na krzyżu, a nie od miecza, jak przystoi bohaterom. A jakiej zbrodni dopuścił się Syn Boży, Pan nasz i Odkupiciel, że naród żydowski tak natarczywie Go oskarżał [domagając się dla Niego] kary [śmierci] na krzyżu? Absolutnie niczego zasłu- gującego na krzyż się nie dopuścił, niczego. Ale chciał przez swą śmierć zniweczyć hańbę krzyża i uczynić ją bardzo chwalebną, zarówno przez naprawienie szkód drzewa [rajskiego] na drzewie krzyża, jak i przez to, że własną Krwią go uświęcił i wielce uszla- chetnił. 1. Na naród żydowski zesłał Bóg węże o palącym jadzie, aby przez nie ukarać jego szemranie. Kiedy szalone bestie ukąsze- niami i śmiercią wyniszczyły wielu ludzi, wówczas, pobudzeni żalem za występek, na klęczkach prosili swego wodza Mojżesza, aby swymi modlitwami odwrócił tak okrutną karę, przez prze- błaganie za nich zagniewanego Boga. „I modlił się Mojżesz za ludem. I rzekł Pan do niego: «Uczyń węża miedzianego i postaw go na znak: kto ukąszony wejrzy nań, żyw będzie». Uczynił tedy Mojżesz węża miedzianego i postawił go na znak; gdy ukąszeni na niego patrzyli, byli uzdrowieni” (Lb 21, 7-9). Wiedziała wieczna Mądrość, Chrystus, nasz Wódz i Pra- wodawca, że ginie cały rodzaj ludzki od jadu piekielnego węża wpuszczonego do owocu, który wepchnął [on] w usta pierwszym naszym rodzicom. Chcąc więc przygotować i zastosować w swej niezmierzonej miłości do śmiertelników bardzo skuteczny śro- dek zaradczy na to nieszczęście, tak nas o tym pouczył: „Jak Moj- żesz podwyższył węża na pustyni, tak trzeba, aby podwyższony