Pisma-zebrane-Papczynski.indb

chrystus cierpicy 1148 rozwaanie v Lekki ciężar A niosąc krzyż sobie, wyszedł na to miejsce, które nazywają Trupia Głowa (J 19, 17). Bóg chciał poddać próbie posłuszeństwo i wiarę Abrahama, pierwszego spośród świętych patriarchów. Dlatego kazał złożyć sobie na ofiarę Izaaka, jedynego jego synka darowanego rodzi- com w późnej starości nie bez cudu natury, tego właśnie, przez którego naród żydowski miał dorównać liczbie gwiazd i piasku nad morzem; tego, powiadam, w którego potomstwie miały otrzymać błogosławieństwo wszystkie ludy (Rdz 12, 3). Mówił starcowi: „Weźmij syna twego jednorodzonego, którego miłu- jesz, Izaaka, [...] i tam go ofiarujesz na całopalenie na jednej gó- rze, którą tobie ukażę” (Rdz 22, 2). Usłuchał najświętszy Rodzic głosu Bożego. Bezzwłocznie wybrał się w naznaczoną podróż: „Nabrał też drew całopalenia i włożył na Izaaka” (Rdz 22, 6). Idź naprzód pod najszczęśliwszymi wróżbami, pełen natchnienia Boskiego starcze. Już bowiem tą swoją pobożnością, wiarą i mi- łością tak sobie zjednałeś Boga, że chcąc oszczędzić twego Izaa- ka, przeznaczył na ofiarę za zbawienie całego rodzaju ludzkiego własnego Syna. I oto już On na skinienie Ojca, z własnej woli, skazany wyro- kiem Piłata na śmierć, „niosąc sobie krzyż, wyszedł na to miejsce, które nazywają Trupia Głowa”. Towarzyszmy Mu, chrześcijanie, ale towarzyszmy z bólem. Chociaż bowiem włożony na Niego krzyż wydaje się z miłości ku nam LEKKIM CIĘŻAREM, to jed- nak uczynimy go lżejszym, jeśli podeprzemy upadającego może pod nim Jezusa, uznając, przez obudzenie szczerego do nich [grzechów] wstrętu i uczynienie mocnego postanowienia nie po- pełniania ich więcej, że jest zrobiony z naszych grzechów. 1. Kiedyś król jerozolimski, Dawid, widział w duchu to właśnie, co teraz rozważamy, i takie wyśpiewał [słowa] o Chrystusie nio- sącym krzyż: Rozweselił się „jak Olbrzym na biegnięcie w drogę.